Απορροφημένη στον δικό μου αγώνα για την εξεύρεση ισοδυνάμων, ώστε να καταφέρω να μην κόψω τη -βλαβερή μεν, απόλαυση δε- συνήθεια του καπνίσματος (βλαβερό και θανατηφόρο και το άγχος για την πληρωμή φόρων και χαρατσιών, αλλά από απόλαυση μηδέν), φοβάμαι μήπως παρασυρθώ, μήπως με πάρει η μπάλα και ξεχάσω κάποιες από τις καθημερινά αυξανόμενες υποχρεώσεις μου. Κι είναι πολλές οι άτιμες.
Καταλαβαίνω τον όγκο τους από τα λογιών λογιών χρωμάτων αυτοκόλλητα χαρτάκια με τα οποία έχω καλύψει το ψυγείο, τις πόρτες, τον πίνακα σημειωμάτων, το πλαίσιο του υπολογιστή μου…
Κουτουλάω πάνω τους και πάλι φοβάμαι πως τόσο πολλά που είναι μπορεί κάτι να μου διαφύγει, κάτι να ξεχάσω. Να έχει μισοκαλυφθεί το ένα χαρτάκι από το άλλο και να μην το πιάσει το μάτι. Βεβαίως, αν συμβεί, θα πληρώσω το πέναλτι της αβλεψίας μου αλλά θα με δικαιολογήσω κιόλας. Γιατί δεν κάνω το ίδιο και με συμπολίτες μου πολιτικούς, με τις τετραπλάσιες και βάλε υποχρεώσεις, αφού ασχολούμενοι με τα κοινά προβλήματα ξεχνούν τα δικά τους;
Αλλος ξεχνάει τις μετοχές του, άλλος το εκατομμύριό του, άλλη τα αδήλωτα λεφτά του άντρα της, άλλος τα δώρα από τις ΜΚΟ… Γιατί γκρινιάζω; Ανθρωποι είναι κι αυτοί, με ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι, μ’ ένα μυαλό κυβέρνηση-αντιπολίτευση…
Ο Γιώργος Ι. Καλές, στη γιαννιώτικη εφημερίδα «Πρωινός Λόγος» γράφει στο άρθρο του «Αμνησία και αμνηστία εκατομμυριούχων»: «Ρώτησα κάποτε έναν μαθητή μου της πρώτης Γυμνασίου “γιατί δε διάβασες, παιδί μου;” και πήρα την απάντηση “ξέχασα, κύριε!”. Στην αρχή ξαφνιάστηκα από την απάντηση καθώς δεν μπορούσα να κατανοήσω πώς είναι δυνατόν ένας μαθητής να ξεχάσει το διάβασμα. Οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία, όπως βαρέθηκα, αρρώστησα κ.λπ., θα την κατανοούσα, αλλά το “ξέχασα”, με τίποτε. Αφού το καλοσκέφτηκα, άρχισα να κατανοώ τον μαθητή και να τον δικαιολογώ. Είπα, λοιπόν, παιδί είναι, το απορρόφησε το παιχνίδι και φυσικά ξέχασε το διάβασμα».
Σωστό. Μπορεί, λοιπόν, έτσι να συμβαίνει και με πολλούς πολιτικούς, να απορροφώνται από το παιχνίδι της εξουσίας και να λησμονούν την ιδεολογία.
Κάπως έτσι άρχισε και ο κ. Καλές, όπως γράφει, να βλέπει με κάποια κατανόηση τους ανθρώπους που ξεχνούν να πράξουν το καθήκον τους. Ας πούμε, κατανοεί τους πολιτικούς της Κεντροδεξιάς επειδή «αρκετοί αυτού του χώρου κατέχουν πολλά εκατομμύρια και εύλογα μπορεί να ξεχάσουν μερικά!», αλλά από την άλλη δεν το χωράει ο νους του για τους κεντροαριστερούς, αφού «αριστερός με εκατομμύριο μοιάζει με το συντομότερο ανέκδοτο». Στο τελευταίο θα διαφωνήσω. Αυτά, το «πάλι ποτέ», που έλεγε και γνωστή λαϊκή αοιδός. Η Αριστερά διέθετε «έχοντες», απλώς τώρα έγιναν και κυβερνώντες.
Αλλά, όπως και να ‘χει, είμαι αποφασισμένη να δείξω συμπάθεια, διότι, όπως προέγραψα, αφού ξεχνώ εγώ, το ίδιο δικαιούνται να λησμονούν και οι πολιτικοί. Αλλωστε, οι δύο τελευταίοι… ξεχασιάρηδες μου ζήτησαν να περιμένω και θα δώσει η επιτροπή που ελέγχει τα «πόθεν έσχες» τους την απάντηση σε όλα αυτά τα κακεντρεχή που ακούγονται.
Ναι, θα περιμένω. Μάλιστα για να μην το ξεχάσω, θα βάλω ένα μεγάλο αυτοκόλλητο με τις υποσχέσεις τους στο προσκεφάλι μου, σε εμφανές σημείο, ώστε να μην έχω καμία δικαιολογία ότι δεν το είδα, μου διέφυγε, πλακώθηκε από άλλα αυτοκόλλητα. Το είχα ξανακάνει αυτό προηγούμενες φορές κι έπιασε και δεν ξέχασα ποτέ τι σημαίνει Δεξιά. Μπορεί τα memo να εξαντλούνται, όμως η υπομονή μου αντέχει ακόμη. Ε, δεν ξέρω πόσο…
Σταυρούλα Ματζώρου
efsyn.gr
