. . . γιατί λέξεις δεν μπορούν να υπάρξουν – Πολλές φωτογραφίες πολλές απόψεις και θέσεις από χθες τα ξημερώματα στο διαδίκτυο.

Άλλες για γέλια, άλλες αδιάφορες και άλλες που πραγματικά σε έκαναν να σταθείς παραπάνω δευτερόλεπτα στην οθόνη, να σκεφθείς, να αναρωτηθείς, να κουνήσεις και το κεφάλι με όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα τα τελευταία 24ωρα μπροστά σε αυτά που ζούμε τα τελευταία 6-7 χρόνια.

Αυτή όμως η φωτογραφία που πραγματικά μας κέρδισε με αισθήματα άσχημα, γεμάτα και ενοχές μπορώ να πω και αναπτυξιακή απορία τόσων χρόνων, είναι αυτή που φιλοξενούμε και σας την παραθέτουμε ξανά.

Εν έτει 2015, που κάποιος πριν δεκαπέντε χρόνια θα έκανε όνειρα για το πώς θα είχε εξελιχθεί και πως θα είχε καλυτερεύσει την ζωή του, σήμερα βρίσκεται στις εξής επί το πλείστων καταστάσεις. Και λέμε επί το πλείστων γιατί οι αριθμοί και τα ποσοστά των Ελλήνων πολιτών πλέον ανεβαίνουν ραγδαία στα ακόλουθα:

Να μην έχει εργασία, να μην μπορεί να προσφέρει τα απαραίτητα στην οικογένειά του, να πνίγεται στα χρέη, να κινδυνεύει να χάσει τα πάντα, να κλείνει την επιχείρησή του, να χάνει το σπίτι του για εξευτελιστικά χρωστούμενα ποσά, να ζει στην αβεβαιότητα, να παίρνει χάπια, να περνά κατάθλιψη, να έχει σκεφτεί αρκετές φορές αν είχε βάλει τέλος στην ζωή του όπως άλλοι σχεδόν 7.000 ότι μπορεί και αν θα ήταν καλύτερα, να σκέφτεται ποια λύση μπορεί να βρει και τι θα φέρει η επόμενη μέρα… αν δεν είναι νύχτα σε κάθε προσπάθεια.

Τελικά τι είναι πιο τραγικό;

Να κοιμάσαι στο δρόμο και να τρέφεσαι από τα συσσίτια ή να τρέχεις να βγάλεις ότι και αν έχεις από τα ΑΤΜ  όταν ακούς πως θα γίνει δημοψήφισμα;

Δ.Μ.Ν.