Ένα από τα βιβλία που η παρουσίασή τους έγινε στη Λευκάδα το Καλοκαίρι του 2026 είναι και το «Υπάρχει πάντα ένας δρόμος» της Ευαγγελίας Κούρτη.
Πρόκειται για την πρώτη της ποιητική συλλογή , που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ και μας εντυπωσίασε, αν και την περιμέναμε καιρό, μιας και η Λευκαδίτισσα Ευαγγελία Κούρτη, μέλος της ΕΣΗΕΑ από το 1998, ασχολείται με το στίχο και την Ποίηση από τα νεανικά της χρόνια! Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες και έχουν περιληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες και ημερολόγια.
Το βιβλίο αφιερώνεται «στη Χριστιάνα και στον Στέφανο» και αποτελείται από 31 ολιγόστιχα ποιήματα, γραμμένα σε ελεύθερο στίχο, με λέξεις που καρφώνουν στην καρδιά, δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα και πολλά μηνύματα για την τέχνη της Ποίησης και τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Το εξώφυλλο φιλοτεχνημένο με το δρόμο που πάντα υπάρχει και τα δένδρα, που δέρνονται από τον άνεμο, αλλά αντιστέκονται, γιατί είναι βαθιά ριζωμένα. «Έτσι είναι τα δέντρα / φτιαγμένα για κάθε εποχή με τα ίδια υλικά / Αντοχή… / δεν έχουν φίλους / μόνο ρίζες για να κρατιούνται γερά…» (σελ. 48 ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ). Και στο οπισθόφυλλο τρεις στίχοι από το ΔΡΟΜΟΣ 1(σελ. 16) «στα διάκενα του χρόνου κατάκοπος / μαζεύει τις χαμένες πατημασιές / όσων δεν τον πάτησαν…» . Στο ίδιο ποίημα διαβάζουμε «υπάρχει πάντα ένας δρόμος / στη μέση της πολιτείας / στρωμένος με χάρτινα φεγγάρια / σκιερά όνειρα για τους ρακοσυλλέκτες / της θρυμματισμένης αισιοδοξίας…», ένα αισιόδοξο μήνυμα θεωρώ (από τον τίτλο της συλλογής) για τους περπατητές της ζωής, για όλους εμάς που σήμερα και διαχρονικά συναντάμε προβλήματα και δυσκολίες, κακοτοπιές και πρέπει να συνεχίζουμε τη διαδρομή μας με δύναμη και θρυμματισμένη αισιοδοξία έστω.
Ο πόλεμος, η προσφυγιά, η κοινωνική αδιαφορία, τα στερημένα παιδιά, οι απάτριδες, η μοναξιά και η μελαγχολία, οι χειμώνες της ζωής, τα παγερά βράδια , οι αξίες που χάνονται, οι ψευδείς αλήθειες, η φύση που κακοποιούμε ή εγκαταλείψαμε , τα κόκκινα λουλούδια που θυμίζουν την αγάπη και τον έρωτα, αλλά και το αίμα που χύνεται καθημερινά, η υποταγή στις οθόνες και γενικότερα η κακή χρήση τεχνολογίας, είναι θέματα που προβληματίζουν σοβαρά και δημιουργούν ανασφάλεια και αβεβαιότητα. «Μην απορείτε / τους δασκάλους τους αφανίσαμε / στραγγαλίσαμε τα μικρά παιδιά / ο πόλεμος φυτεύτηκε σαν σφαίρα / μες στο κεφάλι μας» (ΧΟΡΤΑΣΑ ΣΕΛ. 9), «στις κατακόρυφες στιγμές μοναξιάς / δεν ξεπερνιέται ο χρόνος που στάλαξε εξορία / …σαν τη ζωή μας που ντύθηκε μελαγχολία αδέσποτη» (ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ, σελ. 10), «τόσο πολύ το αίμα τα ποτίζει / που στο τέλος φυτρώνουν στα νεκρά τους / κορμιά / κόκκινα λουλούδια» (ΤΟΠΙΩΝ ΟΔΥΝΗ, σελ. 21), τα βράδια / έχουν κάτι απ’ τη σιγή του παντός» (ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ, σελ. 29).
Και μέσα σε όλα αυτά η γενέθλια γη και οι ομορφιές της «Ω πατρίδα μου μικρή / καρπερή στην άβυσσο του χειμώνα / στέρεη στην αγκαλιά της Γης / Καμιά θλίψη στο στερέωμα» (ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ, σελ. 19). Κι ο ύμνος στις λέξεις που «ποτάμι αγεωμέτρητο / με όχθες που μυθεύονται και εκβάλλουν στην ψυχή του ποιητή / …κι ο λόγος καθρέφτης της ψυχής, εύφλεκτη ύλη / της γλώσσας δύναμη κοφτερή που όλα τα κυβερνά» (ΕΥΦΛΕΚΤΗ ΥΛΗ, σελ. 39, τιμητική διάκριση από ΣΠΕΚ 2024) Και ενδόμυχα οι επιθυμίες της ποιήτριας «Ας ήταν μιας μέρας τα ενέχυρα / το φως, ο έρωτας, η φυγή / τις αντοχές μας να νικήσουν / κι έτσι να πορευτούμε σαν την άνοιξη» (ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ, σελ. 38).
Ο ποιητής και η Ποίηση έχουν εδώ ιδιαίτερη θέση, γιατί είναι η πρώτη συλλογή ή γιατί η ποιήτρια θεωρεί αναγκαία την Ποίηση για διαμαρτυρία και αντίσταση στα συμβαίνοντα και προτείνει δράση , χρησιμοποιώντας προστακτική: αποφάσισε «η Ποίηση είναι γλώσσα πάνω απ’ τη γλώσσα / είναι το ψωμί του πεινασμένου / το σπίτι του άστεγου / του εργάτη η επανάσταση / και η ανεπιτήδευτη στοργή του κατατρεγμένου» (Η ΠΟΙΗΣΗ, σελ. 42), « λέξεις… / που δείχνουν την έξοδο κινδύνου / ό,τι απομένει είναι ποίηση» (Ο,ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ, σελ. 51).
Θεωρώ ότι η Ευαγγελία Κούρτη έχει να πει πολλά μέσα από την Ποίηση για τον κόσμο που μας περιβάλλει, γιατί «φοριέται η ζωή κι αλλιώς. Σαν φωτοστέφανο» (ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ ΦΩΤΟΣ, σελ. 47) ! Την ευχαριστώ για το ποιητικό ταξίδι που απόλαυσα στο «Υπάρχει πάντα ένας δρόμος» και της εύχομαι καλή συνέχεια στην ποιητική της διαδρομή!
