Μια γνώμη.
Ζούμε σε μια εποχή όπου στην πατρίδα μας παρατηρούμε ίσως τις μεγαλλϊτερες και περισσότερες εκπτώσεις σε κάθε πλαίσιο, κάθε επίπεδο της ζωής μας ως πολίτες.
Ξεκινώντας απο την Παδεία που ενώ θα έπρεπε να είναι διαφυλαγμένη ως κόρη οφθαλμού παρατηρούμε την πολιτεία να την αφήνει απροστάτευτη και τα παιδιά μας πρώτα απ´ όλα να γίνονται δέσμια μιας πολιτικής κατώτερης των περιστάσεων. Σχολεία κλείνουν, συγχωνεύονται σε περιοχές του ορεινού όγκου και της υπαίθρου, παροχές και τομείς σπουδών σε σχολεία δεν υποστηρίζονται, οι ιεροί λειτουργοί της, οι δάσκαλοί μας που σμιλεύουν ψυχές καταπονούνται πηγαινοερχόμενοι για ενα κομμάτι ψωμί σε δυο και τρια σχολεία. Βέβαια οι εκπτώσεις αυτές συνεχίζονται και σε ο,τι έχει να κάνει με την κλασική ανθρωπιστική παιδεία και με τη γλώσσα.
Της παιδείας ακολουθούν οι εκπτώσεις στις υποδομές και αυτών οι εκπτώσεις στην ποιότητα διαβίωσης καθόσον η διοίκηση δεν ενσκήπτει κατα το δέον σε θέματα ποιότητας ζωής των πολιτών. Στο πλαίσιο των συνεχών εκπτώσεων της αξιοπρέπειας μας έρχονται οι εκπτώσεις στο εθνικό σύστημα υγείας όπου ήρωες νοσηλευτές και γιατροί τις περισσότερες φορές, αριθμητικά λιγότεροι και χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό, δίνουν μια καθημερινή μάχη που όμως δεν είναι αρκετή δεδομένων των συνθηκών.
Σε ολα τα παραπάνω προστίθενται εκπτώσεις σε αξίες και ιδανικά και ναι μεν πρέπει να υποστηρίζουμε με πάθος καθε τι μειοψηφικό -αυτό πρέπει να γίνεται για να διαφυλάσσονται όλες οι απόψεις και να προασπίζεται η ελευθερία – αλλά σε αυτή την τάση διαμόρφωσης μιας εικόνας ψευδοπροοδευτισμού δαιμονοποιείται κάποιες φορές η προάσπιση του πλειοψηφικού και του έως σήμερα απολύτως λογικού. Για παράδειγμα απόψεις στην ιστορία για θέματα εθνικά ιδωμένες απο μια άλλη οπτική γωνία, το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας κτλ
Έτσι λοιπόν σε μια χώρα που τα περισσότερα πλέον στρογγυλεύονται με το πρόσχημα της προσέγγισης των χωρών της δυτικής Ευρώπης -εκει και η μέγιστη παρανόηση καθως σε αυτές τις χώρες μάλλον η διαφύλαξη της ταυτότητας και της ελευθερίας δεν χωρεί εκπτώσεις- έρχεται και το στρογγύλεμα σε θέματα εθνικά.
Πονέσαμε οι περισσότεροι, η τεράστια πλειοψηφία, προ ολίγων ημερών με τις εξελίξεις για τη Μακεδονία. Πονέσαμε για τον τρόπο που χειρίστηκε η πολιτειακή ηγεσία το μείζονος σημασίας αυτό εθνικό θέμα. Πονάμε ακόμη περισσότερο σημερα ακούγοντας τον πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει ευθέως φασϊστες το περιπου 65% του ελληνικού λαού που διαφωνεί με τις επιλογές του. Άλλη μια έκπτωση στην έννοια του πατριωτισμού στον όποιον προσδίδεται η έννοια του εθνικισμού και του φασισμού. Ω φεύ! Αλήθεια να γνωρίζει ο πρωθυπουργός την διαφορά;
Ο γράφων είναι, δεδομένου του μεγέθους και της πλεον διαχρονικότητας του προβλήματος, δεκτικός σε μιαν ονομασία της γείτονος με γεωγραφικό προσδιορισμό. Άλλωστε είναι αλήθεια πως έχουν στην επικράτειά τους εστω ενα μικρό μέρος της Μακεδονίας. Δεν χωρεί ομως έκπτωση στο μέλλον μιας πατρίδας και δεν χωρεί ενας τέτοιος εμπαιγμός σαν αυτόν που ζήσαμε. Δόθηκε μια ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό αλλα αναγνωρίστηκε παράλληλα Μακεδονικό έθνος και γλώσσα. Σε αυτό το σημείο λοιπόν υπερβήκαμε τις εκπτώσεις και διαθέσαμε δωρεάν τα πάντα. Εμείς, οχι οι ξένοι. Και έτσι ο γεωγραφικός προσδιορισμός αφανίζεται μπροστά στο έθνος και τη γλώσσα. Δηλαδή εν ολίγοις θα ηταν πιο τίμιο να μας πουν ο,τι δεν υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός. Και μην αυταπατώμαστε, δεν φταίνε οι κακοί ξένοι και για αυτό. Οι ¨κακοί ξένοι ¨ υπήρχαν ανα τους αιώνες ως καλοί για τις πατρίδες τους, έτσι λειτουργεί η εξωτερική πολιτική. Ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε αν στο εσωτερικό υπάρχει έκπτωση στην εθνική συνείδηση, την ανθρωπιά, τα ήθη.
Πιστεύω πως μπορούμε όπως πάντα στο πέρας της ιστορίας να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις με αξιοπρέπεια. Μπορούμε πλέον να αντιληφθούμε ο,τι ενα τεράστιο μέρος της κρίσης που διερχόμαστε είναι ζήτημα αξιακό. Η ελευθερία δεν λειτουργεί μονόπλευρα ούτε θέτει περιορισμούς μέσω χαρακτηρισμών, η ελευθερία ειναι παντού και για όλους, αγκαλιάζει και προστατεύει τα ιερα όλων και δεν θυσιάζει στο όνομα μικροπολιτικών. Οφείλουμε με θάρρος να ασκούμε γόνιμη κριτική και να εντοπίζουμε τα λάθη, τις αβλεψίες, τις παρανοήσεις, να προτείνουμε και να αλληλοσυμπληρωνόμαστε.Όλοι μας πρέπει και μπορούμε να συμμετέχουμε.
Και ας μη ξεχνάμε τη σκέψη του φιλοσόφου Εμμανουηλ Καντ: Η έλλειψη κριτικής δύναμης χωρις ευστροφία αποτελεί βλακεία. Η ίδια έλλειψη όμως με ευστροφία αποτελεί ανοησία.
Χαράλαμπος Καραπάνος
Δικηγόρος
