Με αφορμή την υπόθεση Μπεκατώρου το σημερινό άρθρο θα ασχοληθεί με ένα εγκληματολογικό ζήτημα το οποίο άπτεται του γνωστικού αντικειμένου σπουδών του γράφοντος και έχει ταλανίσει πολλούς εγκληματολόγους επιστήμονες.
Λαμβάνοντας ως αφορμή το αδίκημα του βιασμού πολλά θύματα δεν καταγγέλλουν περιστατικά στις αρχές λόγω φόβου στιγματισμού και επίρριψης ευθυνών εις βάρος τους.
Στόχος είναι μια πρόταση για υπερκέραση τέτοιων φόβων με βάση το νόμο που στην ουσία ανοίγει το δρόμο χωρίς ενδοιασμούς για τιμωρία τέτοιων πράξεων. Επίσης αφαιρεί τη δυνατότητα σε κάποιες γυναίκες να εκμεταλλεύονται το αδύναμο του γυναικείου φύλου για ίδιον όφελος όπως δυστυχώς πολύ συχνά συμβαίνει.
Είναι αλήθεια ότι η ψυχολογία των θυμάτων βιώνει με βίαιο τρόπο τέτοια συμβάντα. Το μετατραυματικό στρες ,η απώλεια εμπιστοσύνης στο κοινωνικό σύνολο και η κατάθλιψη είναι μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ας δούμε όμως τι λύση δίνει ο Νόμος.
Με βάση το άρθρο 241 παρ 1 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας η προανάκριση κάθε αδικήματος, πόσο μάλλον τέτοιας βαρύτητας, προϋποθέτει μυστικότητα και απουσία πολιτών στην όλη διαδικασία .Τηρείται το μεικτό ανακριτικό σύστημα (απόρρητη προανάκριση-δημόσια δίκη).Ο προανακριτικός υπάλληλος οφείλει να κρατήσει εχεμύθεια και κάθε διαρροή στοιχείων συνεπάγεται ποινική δίωξη (252 ΠΚ).Με βάση το 336 ΠΚ περί βιασμού και με έκθεση ιατροδικαστή το θύμα δεν έχει κανένα φόβο να στιγματιστεί, ενώ το αδίκημα επιβεβαιώνεται με παρουσία πραγματογνώμονα.
Έπειτα το άρθρο 330 παρ1 και 2 επίσης του ΚΠΔ προβλέπει την δίκη κεκλεισμένων των θυρών για τέτοιας φύσεως αδικήματα με σκοπό την προστασία των στοιχείων των διαδίκων. Μπορεί να γίνει με αίτημα του θύματος στην ακρόαση. Δεύτερο στοιχείο λοιπόν της προστασίας που παρέχει ο νόμος . Για μια ακόμα φορά το θύμα μπορεί να κινηθεί ελεύθερα.
Όλα τα παραπάνω μπορούν να επιτευχθούν πολύ απλά με τη βοήθεια συνηγόρου στα πλαίσια πάντα του δικηγορικού απορρήτου. Ο φόβος να θεωρηθεί το θύμα ότι προκάλεσε με τη συμπεριφορά του είναι περιττός εφόσον υπάρχουν αποδείξεις που τον διαψεύδουν. Η επίκληση των δύο παραπάνω άρθρων μπορεί να αποτελέσει λύση και ανακούφιση για κάθε συνάνθρωπο που δέχτηκε γενετήσια κακοποίηση. Η αποσιώπηση τέτοιων γεγονότων αποθρασύνει τους δράστες και προκαλεί αμφιβολίες περί αξιοπιστίας.
