Το γεγονός ότι η στοά Παπαγιάννη δεν είναι πεδίο βολής απ’ ότι φαίνεται κάποιοι δεν εννοούν να το αντιληφθούν.
Δευτέρα 19-1-2026 αναγκαστήκαμε να παρατήσουμε τη δουλειά μας και το μαγαζί μας – ακόμη μια φορά – για να αποτρέψουμε μια νέα κακοποίησή της.
Για ακόμη μια φορά διαπιστώσαμε ότι:
- Η αντίληψη όπου θέλω, όποτε θέλω, όπως θέλω, παραμένει κυρίαρχη στα μυαλά και τις πρακτικές των εξωραϊστών της πόλης.
- Η απουσία από τις εργασίες και η άρνηση αποκάλυψης του υπεύθυνου του έργου αποτελεί κανόνα.
- Συνεχίζεται ο πρωταθλητισμός στην τσαπατσουλιά , την κακοτεχνία, κ.α.
Λοιπόν για μια φορά ακόμα δυνατά και καθαρά!
- Η στοά Παπαγιάννη δεν είναι χωματερή, σοκάκι, παράδρομος αλλά δρόμος με ιστορία στην καρδιά της πόλης, της αγοράς και δεν βρίσκεται στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού.
- Φυσικά αν υπήρχε έστω και στοιχειώδης αισθητική ευαισθησία και έγνοια, θα μπορούσε να είναι σε πολλές πτυχές ελκυστική και σημείο αναφοράς.
- Ο κανιβαλισμός και βανδαλισμός του λιθόστρωτου που πασχίσαμε στις 19-1-2026 να αποτρέψουμε – όσο προλάβαμε – αποτελεί αισθητικό έγκλημα.
Τέλος και με την ευχή να μην χρειαστεί να μιλήσουμε ξανά γι’ αυτά:
- Όχι άλλες Νερωνικές επεμβάσεις.
- Όποιος τσιμεντάρει με απρέπεια το χθες σαν άλλος ιστορικά θα αποτυπωθεί.
ΤΟ Δ.Σ.
