Τους προβληματισμούς του για το φλέγον ζήτημα των Πανεπιστημιακών Σχολών Αγρινίου καταθέτει στο agrinioreport.com φοιτητής μιας εκ των τριών Πανεπιστημιακών Σχολών Αγρινίου:
“Εκεί που είχα συνηθίσει για τα καλά στο Αγρίνιο, είχα μάθει τους γείτονες, είχα γνωριστεί με την τύπισσα που βγάζει βόλτα το σκύλο της κάθε απόγευμα, ήξερα που κάνουν καλή πίτσα και είχε και ένα μουσικό στέκι… τσακ, έρχεται να μου καταρρίψει αυτές τις καθημερινές συνήθειες η πρόταση της πρυτανείας του πανεπιστημίου Πατρών, για μεταφορά των τμημάτων που βρίσκονται στο Αγρίνιο.
Μόλις το άκουσα το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα είναι γιατί εγώ ένας ακόμα φοιτητής να αλλάξω 360 μοίρες τη ζωή μου και να δαπανήσω ακόμα περισσότερα χρήματα για μετακομίσεις… χρήματα που δεν περισσεύουν σε κανέναν σε αυτές τις νοσηρές εποχές που ζούμε. Επίσης γιατί να επωμιστώ ακόμα περισσότερη κούραση ήδη από αυτή που έχω υποστεί τα τελευταία χρόνια με το να είμαι φοιτητής τμημάτων υποβαθμισμένων.
Ο προβληματισμός που ήρθε πηγαίος ήταν ο εξής γιατί… γιατί πρέπει να κάνω αυτή την αλλαγή;
Η απάντηση ήταν απλή και κατανοητή, απώλεια σίτισης, στέγασης, δαπανηρά τμήματα, απομόνωση από πανεπιστημιακές δράσεις, απουσία χρηματοδότησης.
Ας τα πάρουμε ένα – ένα…
Σίτιση: ποια η διαφορά της σίτισης που θα υπάρχει στη Πάτρα από αυτή του Αγρινίου; Αν το πανεπιστήμιο δεν κατέχει χρηματικό ποσό για την σίτιση στο Αγρίνιο πως θα έχει στην πρωτεύουσα του; Έχουν κάποια υποψία οι υπεύθυνοι ότι ο μηχανολόγος, γεωπόνος, φιλόλογος της Πάτρας θα δεχτεί 50% μείωση της ποσοστιαίας μερίδας που του αναλογεί στη λέσχη του για να παραχωρήσει και σε εμάς… δεν νομίζω. Συνεπώς ως προς την σίτιση δεν παίζει ρόλο η πόλη που θα βρίσκονται τα τμήματα αλλά η χρηματοδότηση.
Στέγαση: Εδώ το λάθος βαραίνει το δήμο Αγρινίου που για χρόνια δεν προχώρησε σε δράσεις για να λυθεί ένα τόσο σημαντικό θέμα με αποτέλεσμα να πληρώνουν νοίκια φοιτητές που οι τσέπες τους δεν το άντεχαν. Το θετικό της Πάτρας είναι η ύπαρξη εστίας… με το να γνωρίσω φοιτητές που σπουδάζουν στην Πάτρα και έχοντας γνωστούς μέσα στις εστίες, μου ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι κοιμούνται αγκαλιά και όχι δεν έχουν αυξημένες ορμόνες, δεν υπάρχει χώρος, δωμάτια, ήδη είναι εξαιρετικό το στρίμωγμα των φοιτητών που στεγάζονται όπως μου ανέφεραν. Αν οι αρχές μπορούν να νοικιάσουν δωμάτια για τους φοιτητές στης Πάτρα γιατί δεν το κάνουν και στο Αγρίνιο, καθώς υπάρχει η οικονομική ευχέρεια; Άρα φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι ούτε σε αυτή τη περίπτωση η πόλη είναι το θέμα.
Ακούστηκαν φωνές στις συνελεύσεις των τμημάτων οι οποίες ωρυόντουσαν για απομόνωση από τις δραστηριότητες του πανεπιστημίου, μάλιστα οι ίδιοι ήταν και είναι απών στο 90% των εκδηλώσεων που γίνονται στο Αγρίνιο. Σε όλες σχεδόν τις εκδηλώσεις που γίνονται από τα τμήματα ή τη πόλη και στις οποίες έχω παρευρεθεί βλέπω 20 γνωστούς φοιτητές, οι υπόλοιποι τους ψάχνουμε ακόμη. Φαντάζομαι η Πάτρα εμπνέει μία ακαταμάχητη αγάπη προς πανεπιστημιακή γνώση καθώς στέκεσαι στην κεντρική πλατεία της πόλης κάτι που το Αγρίνιο δεν στο προσφέρει.
Ειπώθηκε επίσης ότι στη Πάτρα θα έχουμε πιο εύκολη πρόσβαση στη βιβλιοθήκη που συμφωνώ απόλυτα, αλλά έχει κανείς σκεφτεί το γεγονός ότι με ένα απλό τηλεφώνημα μπορεί να έχεις βιβλία από τη Πάτρα στο Αγρίνιο; Πραγματικά είναι τόσο πολλοί οι φοιτητές που επισκέπτονται την βιβλιοθήκη του Αγρινίου που δεν μπορούν να περιμένουν ένα πολύ μικρό διάστημα να φτάσει το βιβλίο τους; Oι εμπειρίες μου στη βιβλιοθήκη με έχουν οδηγήσει σε μονόλογο με τα βιβλία λόγω του «αμείωτους ενδιαφέροντος» των φοιτητών.
Πήρε το αυτάκι μου επίσης ότι με το να πάμε στη Πάτρα θα αυξηθεί και η παρακολούθηση των μαθημάτων. Ερχόμαστε ξανά στο θέμα της έμπνευσης, γιατί ο φοιτητής που έρχεται στη σχολή για να πιει μόνο καφέ στο κυλικείο να κάνει κάτι διαφορετικό στη Πάτρα, θα του ξυπνήσει το πάθος η αρχιτεκτονική της; Όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για αυτό που κάνει, ακόμα και σε ακριτική περιοχή να ήταν οι σχολές θα παρουσιαζόταν στα μαθήματα τακτικά, δεν θα περίμενε μία πόλη σαν από μηχανής θεός να του δώσει την αναγκαία φώτιση να πράξει, η νοοτροπία του δημοτικού, τέλος.
Για να απαντήσω στη πρύτανη με την ταπεινή μου γνώμη σε δήλωση της για το πώς οι φοιτητές του Αγρινίου συντηρούν τις καφετέριες της πόλης, θέλω να τη παρακαλέσω να κάνει μία μικρή βόλτα, στο πεζόδρομο του Αγίου Νικολάου στη Πάτρα και να μετρήσει πόσους φοιτητές τμημάτων που εδρεύουν στην πόλη της, πίνουν πάντα με χαλαρή διάθεση το καφεδάκι τους γεμίζοντας τασάκια. Ενώ κάπου την ίδια στιγμή στις σχολές τους λέκτορες μιλάνε σε δύο – τρία άτομα, και κάνουν μαθήματα με μορφή ιδιαίτερου. Δεν έχω ακούσει και δεν έχω δει κανέναν από τους γνωστούς μου φοιτητές να ακολουθεί σκανδιναβικό εργασιακό μοντέλο και να είναι 100% “υπάκουοι” στις πανεπιστημιακές τους “υποχρεώσεις”. Ούτε μεμονωμένο περιστατικό του Αγρινίου το φαινόμενο καφετέρια διαπιστώνουμε.
Έτσι έρχονται και τα πλαίσια των τμημάτων με αιτήματα για αυτή την μεταφορά, τα οποία ζητάνε επαγγελματικά δικαιώματα βελτιωμένα, ένα γενικότερο φρεσκάρισμα των σχολών τους και περισσότερη προσοχή. Αναρωτιέμαι για να σου κάνουν αυτή την θεωρητικά απαραίτητη εξυπηρέτηση πρέπει να πληρώσουν όλοι οι φοιτητές μεταφορική για να γίνει, «έξω μεταφορέα ύπουλε από τη παράγκα, σερβίτσιο δεν θα πάρεις». O χώρος που εδρεύουν τα τμήματα δεν έχει καμία σημασία με το σεβασμό που δείχνουν οι αρχές στα τμήματα αυτά και ο σεβασμός δεν αλλάζει με το να υπακούς σε χατίρια, πιθανώς έτσι χάνεται ακόμα περισσότερο, μη μιλήσουμε για αυτοσεβασμό… καταζητείται.
Τμήματα για τα οποία λανθασμένα γνωρίζαμε ότι δεν κοστίζουν τίποτα, σήμερα ξαφνικά βρέθηκαν να είναι πιο δαπανηρά και από τη Βουλή των Ελλήνων. ‘Αντε βρε μαζί σας να πάμε Πάτρα θα είμαι από τους πρώτους που θα φορτώσω πραμάτεια και θα έρθω… αλλά προβληματίζομαι, πράγματι αυτό χρειαζόμαστε για τα τμήματα μας;
Για να κλείσω με ένα γνωμικό της αγαπημένης μου Μαλβίνας Κάραλη «Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι, δηλαδή καρατσεκαρισμένο»… καρατσεκαρισμένο Μαλβίνα μου δεν λες τίποτα!”.
Φοιτητής – Πανεπιστημιακών Τμημάτων Πανεπιστημίου Πατρών που εδρεύουν στο Αγρίνιο
