Είναι πολλές οι φορές που νομίζουμε πως ξέρουμε κάποιους ανθρώπους αλλά δυστυχώς δεν τους γνωρίσαμε όσο θα έπρεπε . . . ή όλα αυτά που κατάφεραν στο πέρασμα της ζωής τους να τα συγκεντρώσαμε ξανά στο μυαλό μας και να τα ανασύραμε από την μνήμη μας δυστυχώς μετά από την απώλειά τους . . .
Έστω κι έτσι όμως μας δίνεται η ευκαιρία να γράψουμε δυο λέξεις γι αυτούς που πέρασαν, όχι έτσι απλά, αλλά άφησαν το στίγμα τους με αυτό που καταπιάστηκαν, με τις γνωριμίες και τις επαφές τους δίνοντας μια άλλη έννοια και αίγλη στην μουσική τέχνη και στον πολιτισμό μιας επαρχιακής πόλης. Ο λόγος για την αείμνηστη Γεωργία Πετρίδη που έφυγε από την ζωή την Τρίτη 05/05/2026 στο Αγρίνιο χτυπημένη από την νόσο Αλτσχάιμερ.
Η Γεωργία Πετρίδη γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 23/02/1944. Πατέρας της ο Αθανάσιος Πετρίδης που διατηρούσε κατάστημα υποδημάτων στην οδό Παπαστράτου πλησίον της κεντρικής πλατείας του Αγρινίου. Μητέρα της η Ελένη Πετρίδη.
Μεγαλώνει και τα μαθητικά της χρόνια τα ολοκληρώνει στο Αγρίνιο. Στην συνέχεια φεύγει για να σπουδάσει πιάνο στην Αθήνα όπου εκεί τελειώνει με επιτυχία το Εθνικό Ωδείο.
Επιστρέφει στην γενέτειρά της και το 1965 ανοίγει το Εθνικό Ωδείο στο Αγρίνιο και την ίδια χρονιά με δικό της ερασιτεχνικό θεατρικό όμιλο ανεβάζει το πρώτο της έργο στο θέατρο.
Το 1969 ανεβάζει το θεατρικό έργο ” Ήταν όλοι τους παιδιά μου” του Α. Μίλερ το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, δεχόμενη συγχαρητήρια στα καμαρίνια από τον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού.
Τον Δεκέμβριο του 1975 παντρεύεται τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, Αναστάσιο Σταθόπουλο και δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια αποκτώντας 2 παιδιά τον Σωτήρη και την Μαρία- Ελένη.
Έπαιξε πιάνο στην ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη και ήταν χρόνια φίλοι με τον Μάνο Λο’ί’ζο και τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Εργαζόταν για 45 χρόνια στην Εργατική Εστία ως καθηγήτρια Μουσικής.
Ήταν ιδρυτικό μέλος της χορωδίας του Ορφέα στο Αγρίνιο, μέλος της χορωδίας του Μακρυγιάννη στην πόλη της Άρτας, της Καθολικής Εκκλησίας (αν και Χριστιανή Ορθόδοξη) στην πόλη της Πάτρας και της Δημοτικής χορωδίας στην πόλη της Κέρκυρας. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στην πόλη του Αγρινίου και σε κάθε πόλη που έζησε αφήνοντας το καλλιτεχνικό της στίγμα.
Διατήρησε στο Αγρίνιο το Εθνικό Ωδείο για πάνω από 25 χρόνια έχοντας πολλούς μαθητές από τους οποίους πολλοί είναι τώρα δάσκαλοι και καθηγητές μουσικής.
Οι μαθητές της ακόμα και σήμερα μιλούν με τα καλύτερα λόγια.
Απόδειξη αυτού, το αφιέρωμα της μαθήτριας της Γιόλας Γερολυμάτου /Ιστορικού Ευρωπαϊκής Μουσικής η οποία μας το παραχώρησε γεμάτη ευγνωμοσύνη και συγκίνηση για την γυναίκα που ήταν γι αυτή κάτι πολύ περισσότερο από μια δασκάλα μουσικής.
“Σήμερα αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που δεν μου έμαθε μόνο να παίζω πιάνο, αλλά μου άνοιξε έναν ολόκληρο κόσμο. Το 1985, στο Αγρίνιο, ξεκίνησα τα πρώτα μου μαθήματα πιάνου κοντά της, χωρίς τότε να μπορώ να φανταστώ πόσο βαθιά θα σημάδευε τη ζωή μου αυτή η συνάντηση. Η πρώτη μου δασκάλα στο πιάνο ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μια δασκάλα μουσικής. Ήταν ο άνθρωπος που με σύστησε στην ομορφιά, στην πειθαρχία, στην έκφραση και στη δύναμη που μπορεί να κρύβεται μέσα σε λίγες νότες. Με υπομονή, επιμονή και καλοσύνη, στάθηκε δίπλα μου στα πρώτα αδέξια βήματα, όταν τα δάχτυλά μου δυσκολεύονταν να ακολουθήσουν και η ψυχή μου μάθαινε σιγά σιγά να ακούει. Δεν δίδαξε μόνο κλίμακες, ασκήσεις και κομμάτια. Δίδαξε να επιμένω όταν κάτι φαίνεται δύσκολο. Να ακούω προσεκτικά. Να σέβομαι τη σιωπή όσο και τον ήχο. Να αναζητώ την αλήθεια και το συναίσθημα σε κάθε προσπάθεια. Και σήμερα, κρατώ σαν πολύτιμο φυλαχτό εκείνα τα παλιά, φθαρμένα από τα χρόνια βιβλία των μαθημάτων μας. Πάνω στις κιτρινισμένες σελίδες τους ζουν ακόμη οι χειρόγραφες σημειώσεις της, οι οδηγίες μελέτης, οι μικρές διορθώσεις και οι συμβουλές της — σημάδια όχι μόνο διδασκαλίας, αλλά βαθιάς φροντίδας. Κάθε της λέξη γραμμένη στο χαρτί είναι για μένα μια ζωντανή παρουσία, μια υπενθύμιση της αγάπης, της αφοσίωσης και της πίστης με την οποία με καθοδήγησε. Για έναν μαθητή, η πρώτη δασκάλα μένει πάντα χαραγμένη βαθιά μέσα του, γιατί είναι εκείνη που βάζει τα θεμέλια. Και τα θεμέλια που έβαλε στη δική μου ζωή δεν ήταν μόνο μουσικά· ήταν ανθρώπινα. Ήταν η πίστη πως με αφοσίωση, υπομονή και καρδιά μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο. Νιώθω σήμερα βαθιά περήφανη για αυτό που έγινα. Γιατί χάρη και στη δική της καθοδήγηση, δεν έμεινα μόνο μαθήτριά της, αλλά κατάφερα να γίνω μια άξια συνάδελφός της. Αυτό είναι από τα μεγαλύτερα δώρα που μου πρόσφερε: όχι μόνο τη γνώση, αλλά και την έμπνευση να συνεχίσω τον ίδιο δρόμο, με την ίδια αγάπη και αφοσίωση προς τη μουσική. Μέσα από τη δική μου πορεία, αισθάνομαι πως ένα κομμάτι της συνεχίζει να ζει και να δημιουργεί. Και αν σήμερα, ως δασκάλα πλέον κι εγώ, μπορώ να δώσω μια συμβουλή σε κάθε γονιό, αυτή είναι να οδηγήσει τα παιδιά του όσο το δυνατόν νωρίτερα στον κόσμο της κλασικής μουσικής. Όχι μόνο για να μάθουν ένα όργανο, αλλά γιατί η μουσική παιδεία καλλιεργεί την ευαισθησία, την πειθαρχία, τη σκέψη, την αισθητική και την ψυχή. Η επαφή με την κλασική μουσική από μικρή ηλικία μπορεί να γίνει πολύτιμο θεμέλιο για τη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης, ισορροπημένης και ουσιαστικής προσωπικότητας. Είναι ένα δώρο ζωής, όπως ακριβώς υπήρξε και για μένα. Από εκείνα τα πρώτα μαθήματα στο Αγρίνιο μέχρι σήμερα, η παρουσία της παραμένει ζωντανή μέσα μου, σε κάθε μελωδία, σε κάθε πλήκτρο, αλλά και σε κάθε ξεθωριασμένη σημείωση που συνεχίζει να με διδάσκει. Σήμερα, με βαθιά συγκίνηση, την ευχαριστώ. Για κάθε μάθημα. Για κάθε διόρθωση. Για κάθε χαμόγελο ενθάρρυνσης. Για κάθε στιγμή που πίστεψε σε μένα περισσότερο απ’ όσο ίσως πίστευα εγώ η ίδια. Η απουσία της αφήνει σιωπή, αλλά όχι κενό. Γιατί μέσα σε αυτή τη σιωπή συνεχίζει να υπάρχει η μουσική της, η επιρροή της, το αποτύπωμά της σε όλους όσους είχε την τύχη να διδάξει. Καλό ταξίδι κυρία Γεωργία . Με απέραντη ευγνωμοσύνη και σεβασμό, σε ευχαριστώ που μου έμαθες όχι μόνο να παίζω, αλλά να αισθάνομαι.
Γιόλα Γερολυμάτου/ Ιστορικός Ευρωπαικης Μουσικής
Και κάπως έτσι μαθαίνουμε να θυμόμαστε . . . να σκεφτόμαστε . . . να γνωρίζουμε κάποιους ανθρώπους που έφυγαν σιωπηλά αλλά έζησαν μια έντονη ζωή, καλλιεργημένη, γεμάτη μουσική, τέχνη, πολιτισμό και όλα αυτά μένουν παρακαταθήκη τόσο στην εξ αίματος οικογένειά τους αλλά στην οικογένεια της τέχνης τους.
Ευχαριστούμε την οικογένεια της αειμνήστου Γεωργία Πετρίδη για την ευγενή συνεργασία καθώς και την Γιόλα Γερολυμάτου(Ιστορικό Ευρωπαικης Μουσικής) ώστε να αποδώσουμε έστω και στο ελάχιστο φόρο τιμής σε αυτή την Αγρινιώτισσα Κυρία της μουσικής τέχνης και του πολιτισμού που έφυγε πριν λίγες ημέρες . . .
Οι παρακάτω φωτογραφίες της αείμνηστης Γεωργίας Πετρίδη μέσα στο Εθνικό Ωδείο στο Αγρίνιο.
Το agrinioreport.com εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της.
Με σεβασμό
Δήμητρα-Μαρία Νταγιάντα
