Το νοσοκομείο πεθαίνει. Κι εμείς έχουμε συνηθίσει (;) τον θάνατο που έρχεται σιγά, με το σταγονόμετρο, μια παραίτηση τη φορά. Δεν τον σώζουν οι επικοινωνίες. Δεν τον σώζουν τα μεγάλα λόγια. Δεν το σώζουν οι φωτογραφίες.

Οι ελάχιστοι για τη λειτουργία παθολόγοι κρατούσαν όρθια την Παθολογική Κλινική, σαν τείχος που αντέχει με τα τελευταία του λιθάρια. Παραιτήσεις ανακοινώνονται. Οι άνθρωποι έχουν εξαντληθεί, έχουν ξεζουμιστεί, έχουν περάσει προ πολλού το οριακό σημείο, έχουν δώσει ό,τι είχαν να δώσουν σε ένα σύστημα που δεν τους ανταπέδωσε ποτέ ούτε την ελάχιστη φροντίδα που οι ίδιοι προσφέρουν σε άλλους κάθε μέρα.

Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, με το Μεσολόγγι και τις γύρω περιοχές να γεμίζουν κόσμο, οι λίγοι που απομένουν καλούνται να κρατήσουν όρθιο κάτι που η πολιτεία αποφάσισε, σιωπηλά, να αφήσει να πέσει.

Ο Υπουργός Υγείας ξέρει καλά πού βρίσκεται η θέση του: εκεί που είναι το φλας, τα εγκαίνια, οι κορδέλες, η selfie με το προσωπικό. Στα δύσκολα, εκεί που χρειάζεται έκτακτη λύση, χάνεται. Κυβερνά την υγεία με ανακοινώσεις. Θεραπεύει με φιέστες μια αρρώστια που χρειάζεται γιατρούς.

Απαιτούμε έκτακτη λύση τώρα, όχι τον Σεπτέμβριο, όχι «στο επόμενο διάστημα». Οι αρμόδιοι, από το Υπουργείο μέχρι τη Διοίκηση της 6ης ΥΠΕ, ας σταματήσουν να κρύβονται πίσω από ανακοινώσεις και ας κάνουν επιτέλους τη δουλειά τους: να μιλήσουν καθαρά, να δώσουν λύση, να καλύψουν τις θέσεις. Γιατί κάθε μέρα καθυστέρησης είναι πολιτική επιλογή. Και έχει τίμημα.

Το Μεσολόγγι έχει γίνει πειραματόζωο πολιτικής εγκατάλειψης