Ο παπά-Στρατής, γεννημένος ανήμερα των Ταξιαρχών, στις 8/11/1938, συνέδεσε άρρηκτα τη ζωή του με τον Ταξιάρχη, καθώς η εν Χριστώ διακονία του στο Προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου διήρκησε περισσότερο από μισό αιώνα.
Αφού αποφοίτησε το 1961 από την Εκκλησιαστική Σχολή, νυμφεύεται το 1966 τη Φωτεινή Καραμήτρου από τη Βατούσα Λέσβου, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: τον Παναγιώτη, την Ελένη και τον Μιχαήλ-Άνθιμο.
Πρώτη του στάση ήταν το χωριό Πελόπη, πλησίον του Μανταμάδου. Εκεί οργάνωσε την ενορία, επιδιόρθωσε τον Ιερό Ναό, αφιερωμένο στους Αρχαγγέλους, και έκτισε τρία εξωκκλήσια.
Τον Ιούνιο του 1970 μετατίθεται στον Μανταμάδο, στον ενοριακό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.
Διορίζεται Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και ξεκινά αμέσως δράση για την ανάδειξη του Ναού και τη διάδοσή του σε όλο τον κόσμο. Έτσι αρχίζει η μεγάλη προσπάθεια για τον μέχρι τότε σχεδόν άγνωστο Ταξιάρχη Μανταμάδου.
Το 1972 εκδίδει το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Ο ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ», το οποίο φροντίζει να φτάνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη όπου υπάρχει Ορθοδοξία. Επικοινωνεί με τους ομογενείς της Λέσβου και εγκαινιάζει αλληλογραφία μαζί τους, ενώ μέσω λαχειοφόρων αγορών συγκεντρώνει πόρους για τα έργα του Ναού.
Την ίδια χρονιά ανοίγει τον δρόμο μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου που συνέδεε τον Μανταμάδο με το Προσκύνημα.
Το 1973 κτίζει οικοτροφείο για μαθητές της περιοχής, προσφέροντας στέγη και τροφή σε παιδιά από φτωχές αγροτικές οικογένειες.
Το 1974 ολοκληρώνει την αναστήλωση του Πύργου του Ιερού Ναού και την αναπαλαίωση των κελιών. Οι εργασίες αυτές εντυπωσίασαν ακόμη και τους αρχαιολόγους που τις επιθεώρησαν, καθώς θεωρήθηκαν πραγματικός άθλος, με τη βοήθεια των Αρχαγγέλων.
Το Προσκύνημα γίνεται σταδιακά γνωστό και πλήθος επιστολών από πιστούς καταφθάνει, αναφέροντας θαύματα των Αρχαγγέλων. Από το 1975, στο πλευρό του ως συνεφημέριος και συνεργάτης βρίσκεται ο π. Χρήστος Τσιτμηδέλης, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη του Προσκυνήματος.
Το 1978 προχωρά σε έργα αποκατάστασης του ποταμού δίπλα στο Προσκύνημα, διευρύνει τη γέφυρα και διαμορφώνει τους γύρω χώρους.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο «Το ιστορικό και τα θαύματα του Ταξιάρχη Μανταμάδου», όπου καταγράφεται για πρώτη φορά η θαυμαστή ιστορία της ανάγλυφης εικόνας. Ακολουθούν οι εκδόσεις των τόμων Β’ και το έργο «Ο θαυμαστός Αρχάγγελος Μιχαήλ».
Στη συνέχεια, εμπνεόμενος, αποδίδει την ιστορία της εικόνας σε ποιητική μορφή, εκδίδοντας τα έργα «Ποιητικό ιστορικό και θαύματα των Αρχαγγέλων Μανταμάδου», τόμοι Δ’ και Ε’. Το Προσκύνημα διαδίδεται όλο και περισσότερο, ενώ οι πιστοί και οι επισκέπτες αυξάνονται συνεχώς.
Ιδρύει τη «Στέγη της Αγάπης», όπου καθημερινά σιτίζονται ηλικιωμένοι και άποροι, και πραγματοποιεί ένα ακόμη μεγάλο του όνειρο, τη δημιουργία Γηροκομείου στον Μανταμάδο.
Το συγγραφικό του έργο συνεχίζεται αδιάκοπα. Το περιοδικό «Ο ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ» εμπλουτίζεται συνεχώς, ενώ εκδίδει κάθε χρόνο ημερολόγια-λευκώματα με θεματολογία γύρω από τη Λέσβο και το Ιερό Προσκύνημα.
Ποτέ δεν ξεχνούσε τα πνευματικά του παιδιά. Ήταν πάντα δίπλα τους, εξομολογώντας και συμβουλεύοντας, με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά την επίσκεψή του, του απένειμε τον Σταυρό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, αναγνωρίζοντας το πνευματικό του έργο.
Η ζωή του υπήρξε μια αδιάκοπη διακονία. Μέχρι τα 88 του χρόνια συνέχιζε να λειτουργεί, να συνομιλεί με τους προσκυνητές και να αγωνίζεται για το Προσκύνημα. Την ημέρα της εκδημίας του τέλεσε για τελευταία φορά τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πελόπης, από όπου είχε ξεκινήσει.
Η παρουσία του θα λείψει, όμως το έργο του παραμένει ζωντανό. Ο Ταξιάρχης, που τόσο αγάπησε, τον σκέπασε με τα φτερά Του και τον συνοδεύει στην ουράνια πορεία του.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ, ΠΑΠΑ-ΣΤΡΑΤΗ!
