Νέο επεισόδιο στο σήριαλ <<αγάπης>> μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είδαμε χθες με το ναυάγιο των συνομιλιών μεταξύ ΥΠΕΞ ΗΠΑ και Τουρκίας.
Οι Τούρκοι πήγαν με παράλογες απαιτήσεις, ως i9συνήθως, χωρίς αντάλλαγμα από μεριάς τους στις ΗΠΑ για να συναντήσουν την άρνηση των ΗΠΑ, κάτι πολύ φυσικό με δεδομένο την τακτική της Τουρκίας που συμμαχεί με δύο αντίθετες δυνάμεις για να εξυπηρετήσει τον εαυτό της. Πάτησε <<σε 2 βάρκες >> με τη μία ήδη να αρχίζει να βουλιάζει.
Τι μέλλει γενέσθαι στην περιοχή μας μετά από όλο αυτό το πλαίσιο; Ο γράφων ερωτάται συχνά από άτομα του φιλικού του περιβάλλοντος αν θα γίνει πόλεμος Ελλάδας – Τουρκίας.
Η προσωπική του εκτίμηση είναι ΝΑΙ. Όχι μόνο Ελληνοτουρκικός αλλά Περιφερειακός. Το παρόν κείμενο γράφεται για να δείξει πόσο κοντά είναι το σενάριο αυτό. Η λαιμαργία και ο αρρωστημένος εγωισμός των γειτόνων <<βγάζουν μάτι >> μη σεβόμενοι Δυνάμεις υπέρτερες από αυτούς. Θέλουν να γίνουν αυτόνομη Δύναμη για να ορίζουν τους υπόλοιπους λαούς. Η βάση της <<θεωρίας>> τους είναι ότι στηριζόμενοι στις συμμαχίες με λαούς της Κεντρικής Ασίας και της Αφρικής με μουσουλμάνους κατά κύριο λόγο, στην παραγωγή και εξαγωγή προϊόντων, στον πολυπληθή και ισχυρό (με ερωτηματικά) στρατό. Έχει βάση σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν τους δίνει τη δυναμική που θα ήθελαν. Έχουν αναπτύξει σχέσεις με τα Τουρκόφωνα κράτη της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης (Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, φυσικά Αζερμπαϊτζάν), το Κατάρ και μουσουλμανικά κράτη της Αφρικής (με τη Λιβύη προεξέχουσα). Η λυκοφιλία με τη Ρωσία έχει αποφέρει καρπούς στην Τουρκική οικονομία και στον ίδιο τον Πρόεδρο της. Ας μην ξεχνάμε ότι η συμπεριφορά της επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τους Ρώσους, που στο θέμα αυτό έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά. Τέλος η σχέση των Τούρκων με τους φανατικούς μουσουλμάνους του ΙΚ και η ίδρυση Τουρκικής εταιρείας μισθοφόρων (SADAT) αυξάνουν κινδύνους ταραχών στην περιοχή μας.
Για ποια χώρα; Όχι μόνο για τη δική μας. Αίγυπτος, Ισραήλ, Εμιράτα, Σ. Αραβία και Ινδία (λόγω Πακιστάν) συμμερίζονται τις ανησυχίες μας. Το ίδιο και η Γαλλία λόγω Ισλαμικής τρομοκρατίας στη Σαχάρα. Η Γερμανία ήδη αντιμετωπίζει πρόβλημα με την προπαγάνδα της Υπηρεσίας Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet) του Τουρκικού ΥΠΕΞ, κρατική μορφή διάδοσης φανατικής ισλαμικής ιδεολογίας, όσο και με τη δραστηριότητα της ΜΙΤ στη χώρα, σύμφωνα με έγγραφα των αρχών ασφαλείας της χώρας (BND, BfV). Ο Ισλαμικός παράγων θα πρεπε (αν υπήρχε σοβαρότητα) να απασχολεί και τη χώρα μας ως απειλή για την εδαφική ακεραιότητα (ναι κι όμως) και για την εσωτερική ασφάλεια της.
Οι προοπτικές της σύγκρουσης Τουρκίας – Δύσης δείχνουν επίθεση της 2ης εναντίον της χώρας μας αρχικά και έπειτα νέο κύκλο συγκρούσεων στη Λιβύη. Το παρασκήνιο με Σουηδία – Φινλανδία θα πάρει παράταση χρόνου λόγω και Ρωσικού δακτύλου πέρα από τα Τουρκικά αιτήματα. Ταυτόχρονα θεωρείται πιθανή μια απόπειρα πραξικόπηματος στην Αίγυπτο από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους χωρίς αποτέλεσμα, ενώ στην Παλαιστίνη οι εντάσεις μεταξύ Ισραηλινών και Αραβικών ομάδων θα ενταθούν κι άλλο. Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν θα δούμε σε νέα επεισόδια εχθρικών ενεργειών μεταξύ τους. Αν υπολογίσουμε και το Ιράν, τότε γίνεται όλο και καλύτερο.
Ηθικό δίδαγμα είναι η αυτονόητη αποτυχία κρατών να συμπλέουν ταυτόχρονα με αντικρουόμενα συμφέροντα. Οι διεθνείς σχέσεις θέλουν προσοχή και λεπτότητα. Το δεύτερο οι Τούρκοι το αγνοούν παντελώς. Τα θέλουν όλα.
Στο τέλος θα τους μείνει τίποτα;
