<<Μπαρούτι>> στην ήδη φλεγόμενη περιοχή Ρωσίας-Ουκρανίας έβαλε η ανατίναξη φορτηγού με εκρηκτικά και λίπασμα προκαλώντας υλικές ζημιές.

Διέκοψε τον ανεφοδιασμό των ρωσικών στρατευμάτων, οπότε και θεωρήθηκε στρατιωτική ενέργεια, και πυροδότησε την οργή της Ρωσικής ηγεσίας, η οποία απείλησε με αντίποινα. Ήδη ρωσικό πυραυλικό σύστημα χτύπησε στόχους εντός του Κιέβου. Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για χτύπημα των Ουκρανικών Μυστικών Υπηρεσιών, όμοιο με τη δολοφονία της κόρης του Ντούγκιν. Η Ρωσική αντίστοιχη της Αντικατασκοπείας έχει κάνει πολλά λάθη από την αρχή του πολέμου. Η Ουκρανία μιλάει για εσωτερικό πόλεμο της παραπάνω υπηρεσίας με το Στρατό. Ο γράφων πιστεύει τον ισχυρισμό αυτό αλλά δεν είναι αυτό το αντικείμενο του άρθρου. Τι πρέπει να μας δείξει αυτή η ενέργεια;

Είναι μια μορφή ανορθόδοξου πολέμου εναντίον μη στρατιωτικών στόχων, δηλαδή κατά πολιτών. Και ας μη θεωρήσει κάποιος ότι δικαιολογεί ο πόλεμος τέτοιες καταστάσεις. Το 2003 στο Λονδίνο και τη Μαδρίτη δεν υπήρχε εμπόλεμη δικαιολογία. Έγινε από τρομοκρατική οργάνωση.

Βλέπουμε ξεκάθαρα πως ο πολίτης είναι εύκολος στόχος. Εισβολείς με τη μορφή τακτικού στρατεύματος ή τρομοκρατικής ομάδας βάλλουν κατά αόπλων και φιλήσυχων πολιτών. Δεν υπάρχει ηθικός φραγμός. Όσο πιο αδαής και αδιάφορος είναι ένας πληθυσμός ως προς την αμυντική του θωράκιση, τόσο πιο εύκολος <<στόχος>> καθίσταται. Ο γράφων αναφέρεται στην πατρίδα μας. Ας θυμηθούμε τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Γενοκτονία των Ποντίων.

Καμία σοβαρή πρόνοια για την αυτοάμυνα των πληθυσμών δεν υπήρχε. Οι Τουρκικές συμμορίες περικύκλωναν τα χωριά και τις πόλεις, αλλά ο πληθυσμός αρνούνταν να πιάσει όπλο να προστατευτεί παρά τις προτροπές ορισμένων λογικών ανθρώπων και οπλαρχηγών της εποχής. Στη Μακεδονία έπρεπε να χαθεί ένας νέος άνθρωπος (Παύλος Μελάς) για να ξυπνήσουν συνειδήσεις.

Σύμφωνα με ιστορικό αρχείο της εποχής ο Γάλλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη κατέκρινε τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό, διότι το μόνο που ήξερε να κάνει μέχρι το 1904 ήταν μνημόσυνα για τους νεκρούς των Βουλγαρικών και Τουρκικών σφαγών, χωρίς να αμύνεται. Για την Κύπρο του ’74 ξέρουμε.

Πέρα από τις απώλειες υπάρχει και ο ψυχολογικός παράγοντας. Μετά από τέτοια γεγονότα ο πολίτης φοβάται για τη ζωή του. Κυκλοφορεί περιμένοντας το απρόοπτο. Όλα αυτά αν η κυβέρνηση του δεν προβεί σε <<αντάλλαγμα>>, που αφορά κάποια παράλογη αξίωση κράτους ή οργάνωσης τρομοκρατών. Ψυχολογικός εκβιασμός προς τους πολίτες απευθείας. Είναι δυνατόν να μη φοβάται να πάει στη δουλειά του ο πολίτης όταν σκάνε βόμβες δίπλα του; Είναι μια ακόμα μορφή ψυχολογικής επιχείρησης.

Υβριδικός πόλεμος δηλαδή , μια έννοια που έχει αναφέρει ο γράφων στα κείμενα του πολλάκις.
Οι Ρώσοι πληρώνουν τα λάθη μιας Κρατικής Υπηρεσίας Ασφαλείας που βρίσκεται σε αποδιοργάνωση. Τα ίδια θα αντιμετωπίσει κάθε χώρα με αντίστοιχες υπηρεσίες στην ίδια κατάσταση. Η δικιά μας χώρα δυστυχώς είναι μια από αυτές. Δεν έχει <<σπάσει>> την κακή παράδοση.

Με την Τουρκική ΜΙΤ και άλλες υπηρεσίες χωρών φιλικών προς τους γείτονες, που έχουν παράδοση σε προβοκάτσιες και άλλα <<ενεργητικά μέτρα>>, τέτοια περιστατικά σαν της Ρωσίας θα τα δούμε και στη χώρα μας.
Είναι έτοιμη η Ελλάδα να τα αντιμετωπίσει;