Ευρώπη, σιδερένια πολιτεία με σφαλιστά παράθυρα στις ικεσίες των αδυνάτων και των κατατρεγμένων. Ευρώπη, σιδερένια γροθιά κυνικού κεφαλαίου στο ματωμένο πρόσωπο των προσφύγων. Ευρώπη, σκοτεινιά και μίσος των ακροδεξιών με Λόγο συρματόπλεγμα στο φως και στην ελπίδα.

Οι πνιγμένοι πρόσφυγες στο Αιγαίο και στη Λαμπεντούζα αιωρούνται στον βουλιαγμένο σου ορίζοντα. Είναι σάλπιγγες της συνείδησης, όποιος δεν τις ακούει είναι ήδη νεκρός. Οι φλέβες σου είναι στάχτη και αίμα πολέμου. Οι πλατείες σου νεκροταφεία υποταγής και αμνησίας. Τα μάτια των προσφυγόπουλων κρινολούλουδα ενός καινούργιου κόσμου που χαράζει στις ερπύστριες των τραπεζών και των χρηματιστηρίων.

Φέγγουν τα μάτια των παιδιών, φαναράκια τα βήματα της ανθρωπιάς μας. Αυτή που έμεινε να λογαριάζει το χρέος της ζωής και το μίσος του θανάτου, το ύψος της θυσίας και τον πάτο της υποχώρησης, σε μια Ευρώπη που έχασε την ταυτότητά της.

Δηλητηριάστηκε από τις αναθυμιάσεις του Αουσβιτς και του Νταχάου. Αναπνέει τη φρίκη των αρνήσεων του ανθρωπισμού. Τα ρουθούνια της έγιναν φλογοβόλα θανάτου. Ευρω-γκρούπ, κελί σφυρηλατημένης ατιμίας.

Το χαμένο αίμα ουρλιάζει, ακούς; Εγινε μέτρο και ρυθμός του κέρδους σου. Ο Βικτόρ Ουγκό, προφητικά μιλώντας για το καταστροφικό παρόν του Βοναπάρτη που ξεστράτισε την επανάσταση της Δημοκρατίας σε Αυτοκρατορία, προέβλεπε ένα μέλλον τρόμου: «Το σκάψιμο αυτού του τάφου, που δεν έχει ακόμα περατωθεί, κόστισε ήδη τρία δισεκατομμύρια.

»Ο πόλεμος είναι ένας πανάκριβος μαζικός νεκροθάφτης… Αυτός είναι ο τρομακτικός ορίζοντας όπου στα δύο άκρα του δύο φαντάσματα, το φάντασμα του στρατού στην Κριμαία και το φάντασμα της Δημοκρατίας στην εξορία…

Ω λαοί, υπάρχουν άνθρωποι επικατάρατοι. Που επαγγέλλονται την ειρήνη και φέρνουν τον πόλεμο. Που επαγγέλλονται τη σωτηρία και φέρνουν τον όλεθρο. Που επαγγέλλονται την ευημερία και φέρνουν ξεπεσμό. Που επαγγέλλονται τη δόξα και φέρνουν το όνειδος. […]

»Που όταν υψώνουν τον αετό αυτός είναι καρακάξα. Που όταν προσφέρουν σ’ έναν λαό ένα όνομα αυτό είναι παρατσούκλι. Που όταν ομνύουν σε αυτόν ψευδορκούν…», «Υμνος στην Ενωμένη Ευρώπη», Βικτόρ Ουγκό, εισ.-μετ. Αλεξάνδρα Μπρουντζάκη, εκδ. Ποικίλη Στοά.

Σε αυτήν την Ευρώπη που τη μετέβαλαν οι κυρίαρχες δυνάμεις από οικουμένη των αξιών σε νεκροφόρα της οικουμένης και των λαών της, εμείς πρέπει να αντιτάξουμε τον ανθρωπισμό του πολιτισμού μας. Τον πολιτισμό των μεγάλων ποιητών και φιλοσόφων. Ολη η Ελλάδα είναι αρχαίος ναός αγκαλιάς, οικουμενικής αγάπης, ελευθερίας, αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες.

Ν’ ανάψουμε την πυρκαγιά της αδελφοσύνης στους κοιμώμενους λαούς της Ευρώπης που νομίζουν πως ο καθένας χωριστά θα σώσει το σπίτι του. Η Ελλάδα είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης. Διακινδυνεύει πολλά από έναν πόλεμο στη γειτονιά της που ξεριζώνει λαούς, δημιουργεί ερήμους και απειλεί ακόμα και την υπόστασή μας.

Ευρώπη χωρίς Ελλάδα είναι ακέφαλο σώμα.

Παναγιώτης Γεωργουδής

efsyn.gr