Αν σε κάθε ερώτηση αντιστοιχεί μονοσήμαντα μία απάντηση, δεν ισχύει το ίδιο και αντιστρόφως. Σε κάθε δηλαδή απάντηση δεν αντιστοιχεί κατ’ ανάγκη μία, αλλά συχνά περισσότερες ερωτήσεις. Πολλώ δε μάλλον όταν η απάντηση είναι μονολεκτική και ισοδυναμεί με ένα ξερό «όχι» σε ένα δημοψήφισμα.
Ασφαλώς και η πρώτη ερώτηση στην οποία απάντησαν με «όχι» οι Ελληνες ψηφοφόροι, ήταν αυτή που ετέθη από την κυβέρνηση, επικυρώθηκε από το Κοινοβούλιο και αναγραφόταν αναλυτικά στα ψηφοδέλτια. Με το «όχι» δηλαδή οι Ελληνίδες και οι Ελληνες δήλωσαν τη ρητή και κατηγορηματική αντίθεσή τους στην πολιτική της λιτότητας η οποία εφαρμόστηκε μέσω των μνημονίων κατά το διάστημα 2009-2015.
Θα μπορούσε βεβαίως η συγκεκριμένη ετυμηγορία εύκολα να αμφισβητηθεί, με τη λογική που θέλει τον φυλακισμένο να μη δικαιούται να έχει αποφασιστική γνώμη για την ελάφρυνση της ποινής που του επεβλήθη. Η λογική αυτή, προσφιλής στους εγχώριους και διεθνείς υποστηρικτές των δανειστών, υπόκειται σε δύο σημαντικές προϋποθέσεις. Πρώτα, ότι πράγματι είμαστε φυλακισμένοι και όχι πολίτες μιας ελεύθερης και κυρίαρχης χώρας που μπορεί να αποφασίζει για τις τύχες της. Και δεύτερον, ότι είμαστε οι μόνοι στον κόσμο που υποστηρίζουμε την αποτυχία της συγκεκριμένης πολιτικής.
Οταν όμως διεθνείς οικονομικοί αναλυτές, διεθνείς οργανισμοί, μεταξύ των οποίων και το ίδιο το ΔΝΤ, καθώς και διακεκριμένοι νομπελίστες, έχουν ήδη αποφανθεί ότι τα μέτρα της σκληρής λιτότητας που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας και ισοπέδωσαν τόσο την οικονομία όσο και την κοινωνία της, αν και ιδιαίτερα αυστηρά, ήταν ατελέσφορα και καθόλου αποδοτικά, έχοντας καταφέρει να εκτινάξουν το χρέος από 110% στο 180% του ΑΕΠ, τότε η απόρριψη των μέτρων αυτών και από αυτούς που τα υπέστησαν, χάνει την υποκειμενική και αποκτά μια αντικειμενική και καθολική διάσταση.
Το δεύτερο ερώτημα στο οποίο αντιστοιχεί το «όχι» στο δημοψήφισμα, αφορά αναμφίβολα την πρωτοφανή απόπειρα παρέμβασης των λεγόμενων θεσμών στα εσωτερικά της Ελλάδας. Νωπή είναι η τηλεοπτική εικόνα των εκπροσώπων των θεσμών να κουνούν απειλητικά το δάχτυλο στους Ελληνες, σε μια ανεπίτρεπτη για δημοκρατικά κράτη προσπάθεια να ποδηγετήσουν τον ήδη καθημαγμένο ελληνικό λαό και να εκβιάσουν ένα «ναι» σε όλα.
Οπως νωπή είναι και η πρωτόγνωρη για τα διεθνή δεδομένα εικόνα των Ελλήνων να ψηφίζουν σε κορυφαίας σημασίας δημοψήφισμα για το μέλλον της πατρίδας τους, με κλειστές τράπεζες και με ουρές στα ΑΤΜ για μόλις 60 ευρώ.
Είναι προφανές ότι το κλείσιμο της στρόφιγγας της χρηματοδοτικής ροής από πλευράς ΕΚΤ δεν είχε άλλο νόημα, παρά για να… υπενθυμίσει στους Ελληνες ότι οι δανειστές δεν αστειεύονται. Οπως είναι εξίσου προφανές ότι και το «όχι» των Ελλήνων στην προσπάθεια εκφοβισμού και εκβιασμού τους σημαίνει ότι είναι αποφασισμένοι να προστατέψουν την ελευθερία και να υπερασπιστούν τη δημοκρατία στη χώρα όπου κάποτε τέθηκαν τα θεμέλια του σύγχρονου πολιτισμού.
Το τρίτο ερώτημα στο οποίο αντιστοιχεί το «όχι» αναφέρεται στην ενορχηστρωμένη προσπάθεια παραπλάνησης της ελληνικής κοινής γνώμης, μέσω της διαστρέβλωσης του ερωτήματος του δημοψηφίσματος. Το πλαστό ερώτημα που προσπάθησε να θέσει τόσο η αντιπολίτευση όσο και οι εκπρόσωποι των δανειστών, το «‘‘ναι’’ ή ‘‘όχι’’ στην Ευρώπη και στο ευρώ», δεν είχε άλλο σκοπό, από το να εκμαιεύσει εκβιαστικά το πολυπόθητο γι’ αυτούς «ναι». Το οποίο βεβαίως την επομένη του δημοψηφίσματος θα χρησιμοποιούνταν σαν να ήταν «ναι» στην πρόταση των δανειστών…
Ενα τέταρτο ερώτημα στο οποίο οι Ελληνες απάντησαν αρνητικά, ήταν αυτό της απόπειρας ανατροπής της πρόσφατα εκλεγμένης κυβέρνησης τόσο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που είδαν το δημοψήφισμα ως την τελευταία πράξη μιας… αριστερής παρένθεσης, όσο και από τους διεθνείς δανειστές, οι οποίοι ασφαλώς και προτιμούν μια πιο πρόθυμη κυβέρνηση κι έναν πιο χειραγωγήσιμο πρωθυπουργό.
Στο ερώτημα αυτό σημασία δεν έχει μόνο το «όχι» αυτό καθαυτό, όσο το μεγάλο ποσοστό με το οποίο οι Ελληνες το ψήφισαν, στέλνοντας παντού ένα ηχηρό μήνυμα ισχυρής στήριξης της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού, στην ειλικρινή τους προσπάθεια επίτευξης μιας δίκαιης συμφωνίας.
Το πέμπτο και τελευταίο ερώτημα στο οποίο απάντησαν αρνητικά οι ψηφοφόροι, απευθύνεται στα ΜΜΕ της διαπλοκής και τη συστηματική προσπάθεια παραπλάνησης και χειραγώγησης των ψηφοφόρων στην οποία επιδόθηκαν προκειμένου να υποκλέψουν το «ναι».
Το ηχηρό «όχι» έχει αποδέκτες τόσο τους ιδιοκτήτες και δημοσιογράφους των ιδιωτικών ΜΜΕ, εκφράζοντας την κατηγορηματική αντίθεση των Ελλήνων στην πολύ κακή υπηρεσία που προσφέρουν στην αντικειμενική ενημέρωση, όσο όμως και την κυβέρνηση, ζητώντας της να επιβάλει, επιτέλους, την τάξη και τη νομιμότητα στο ραδιοτηλεοπτικό πεδίο.
Η ύπαρξη μιας απάντησης για πέντε ερωτήσεις ας μην εκληφθεί πάντως ως παράγοντας αποδυνάμωσης του αποτελέσματος, με την έννοια ότι δεν απάντησαν όλοι στο ίδιο ερώτημα. Ο πολιτικός χαρακτήρας του δημοψηφίσματος και η συγγένεια των πέντε ερωτημάτων είναι η καλύτερη απόδειξη ότι αυτά συνυπήρχαν, ρητά ή άρρητα, και υποβλήθηκαν ταυτοχρόνως. Γεγονός που ασφαλώς πολλαπλασιάζει και δεν διαιρεί την αξία του «όχι»…
Γιάννης Α. Μυλόπουλος
efsyn.gr
