Στη διάρκεια των δώδεκα πρώτων ημερών που ακολούθησαν την απελευθερωτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, η δράση της κυβέρνησης υπήρξε καταιγιστική.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και το οικονομικό επιτελείο του είχαν καταφανώς έτοιμο σχέδιο διπλωματικής δράσης με ενεργοποίηση ορισμένων από τους συντελεστές εθνικής ισχύος, στο οποίο με άνεση παλαίμαχων ενέταξαν τις έκτακτες προσκλήσεις και τις επισκέψεις αρχηγών κρατών και ευρωπαϊκών θεσμών. Κατόρθωσαν με μαεστρία να αποσπάσουν το ελληνικό ζήτημα από την μπακαλική των αριθμών και να το πολιτικοποιήσουν, να καταστήσουν διεθνώς γνωστές τις θέσεις της κυβέρνησης, να προσδώσουν αυτόνομη φωνή στη χώρα.
Ετσι, ανάγκασαν σχεδόν όλους τους συντελεστές της ελληνοευρωπαϊκής αντιπαράθεσης να γίνουν ορατοί σε όλο τον κόσμο και έως το άτυπο συμβούλιο κορυφής στις 15 Φεβρουαρίου όλα τα τρομοκρατικά σενάρια είχαν καταπέσει. Πρόκειται για επίτευγμα μεγάλης πολιτικής εμβέλειας του Ελληνα πρωθυπουργού και του κυβερνητικού επιτελείου.
Το επίτευγμα αυτό, που εμπεδώνει μια αξιοπρεπή πολιτική υπόσταση της χώρας διεθνώς, ανυψώνει το φρόνημα των πολιτών και προφανώς θα καταλήξει σε έναν εύλογο συμβιβασμό, όξυνε τις βασικές αντιφάσεις σε κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης.
Το ΚΚΕ αυτοπαγιδευμένο στις ιδεολογικές του φούσκες, πανικόβλητο για τις πηγές των εσόδων του, αλλά και για τον ενθουσιασμό των ψηφοφόρων του απέναντι στις ενέργειες της αριστερής κυβέρνησης, υποχωρεί σε ένα ιδεολογικό κρεσέντο παραπλήσιο με παραλήρημα. Στο Ποτάμι παρίσταναν αρχικά τους σκληρούς ευρωπαϊστές έναντι του ΣΥΡΙΖΑ παραβιάζοντας, όπως πάντα, ανοικτές θύρες. Φοβούμενοι όμως ότι η κυβέρνηση μπορεί να πετύχει, έστριψαν, υιοθέτησαν δασκαλίστικους τόνους και πήραν μια από τις τηλεοπτικές εκδοχές κατάληξης των διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους και την παρουσιάζουν σαν να ήταν δική τους πρόταση ανέκαθεν.
Και η Νέα Δημοκρατία; Α, πάλιωσε πολύ. Ο Αντ. Σαμαράς χτυπημένος από πολιτική παραλυσία των άκρων αδυνατεί να δώσει μια κανονική χειραψία. Ομως η Ν.Δ. είναι παλαιό κόμμα με πολλά ρεύματα. Το ένα ρεύμα του κ. Σαμαρά ελπίζει και επενδύει στην καταστροφή της χώρας. Το λεγόμενο φιλελεύθερο παίρνει θέσεις για τη μεγάλη αναμέτρηση αλλά βουβά, υπόγεια, ενέργειες μάλλον αδιάφορες για τους πολίτες. Και οι λεγόμενοι καραμανλικοί; Ας το αφήσουμε καλύτερα.
Αλλωστε, όλοι μαζί ανέχονται σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας να υποδυθούν τη βουβή γαλαρία του αρχηγού. Για τούτο ίσως, σε αυτή την ομάδα των βουβών και άβουλων βουλευτών οι τριγμοί δεν ξεκίνησαν από τη διακομματική διπλωματία της κ. Μπακογιάννη, πόσο μάλλον από τις άτεχνες, ενίοτε άσχετες δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη και άλλων. Το ρήγμα ξεκίνησε από τον συνομιλητή της Χρυσής Αυγής που διαθέτει αντιδραστικές όσο και ισχυρές πεποιθήσεις, τον κ. Μπαλτάκο: «Εγώ ο δεξιός, βαράω προσοχή, όπως λένε στον στρατό, μπροστά σε αυτά που κάνει η αριστερή -δυστυχώς για μας- κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και θα ήλπιζα και ευχόμουν και παρακαλούσα… να τα κάνουμε εμείς», δήλωσε.
Ομως η Ν.Δ. έχει παραλύσει. Ψελλίζουν κάτι σαν κριτική στον κ. Σαμαρά, ενώ όλοι μαζί δεν είναι σε θέση ούτε την κυβέρνηση να στηρίξουν στις διαπραγματεύσεις για ένα καταφανώς εθνικό ζήτημα, ούτε φυσικά να αντιταχθούν. Η Ν.Δ. έχει αποτύχει παταγωδώς. Κατά την οικτρή της παράδοση, οι βουλευτές της δεν έχουν την ικανότητα να συζητήσουν την αποτυχία τους, να μιλήσουν καθαρά και δημόσια για το οφθαλμοφανές πρόβλημα του κόμματός τους. Τώρα που πολλοί Ελληνες πολίτες, ακόμη και δεξιοί, οργανώνουν αυθορμήτως δημόσιες συγκεντρώσεις για να στηρίξουν την κυβέρνηση, οι βουλευτές της Ν.Δ. αποδεικνύουν ότι δεν διαθέτουν στην πλειονότητά τους ούτε το ελάχιστο πολιτικό ανάστημα – πραγματική γαλαρία.
Στο ΠΑΣΟΚ επιδιώκουν να ανασυνταχθούν. Ολες οι κινήσεις του κόμματος αυτού στοχεύουν στην απλή επιβίωση και ορισμένοι ελπίζουν ότι θα αποτελέσουν στοιχείο μελλοντικής κυβερνητικής εφεδρείας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι άραγε εφικτός αυτός ο στόχος; Η ιστορία αυτού του κόμματος, ιδίως της περιόδου των μνημονίων στην επιβολή των οποίων συντέλεσε τα μέγιστα, αλλά και το αρκετά σκουριασμένο και πολιτικά διεφθαρμένο στελεχικό του δυναμικό, καθιστούν αυτόν τον στόχο ελάχιστα πιθανό.
Με αυτή την κατάσταση στα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και με τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης να αδρανοποιούν (μεταξύ πολλών άλλων πολιτικών, ασφαλώς) τη Χρυσή Αυγή, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας μαζί με τους δεξιούς πατριώτες δεν έχει σχεδόν καθόλου πολιτική αντιπολίτευση. Επίσης, οι αντιδράσεις των Ευρωπαίων εταίρων στην πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης, ακόμη και της Γερμανίας, βαίνουν προς την εξομάλυνση των σχέσεων και την εύρεση κάποιου συμβιβασμού με την Ελλάδα.
Απομένει ως αντιπολίτευση η οικονομική κρατικοδίαιτη ολιγαρχία με τους παράγοντές της διάσπαρτους στα τηλεοπτικά κανάλια που ελέγχει, σε κόμματα όπως το Ποτάμι, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και σε κρατικούς θεσμούς. Και αυτοί υπονομεύουν ως άλλοι εσωτερικοί εχθροί τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης στην Ευρώπη, αναμένοντας τη σύγκρουση για τις μεταρρυθμίσεις που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας στη Βουλή.
Πέτρος Θ. Πιζάνιας
efsyn.gr
