Αν και θα μπορούσε να ήταν όνειρο -δεν θα πω εφιάλτης- αφού το σύννεφό του δημιουργήθηκε, εκεί, γύρω στη 1 τα ξημερώματα… δεν είναι. Η καινούργια μέρα μας βρίσκει, θα έλεγα, ίδιους!

Όχι ακριβώς ίδιους. Ένα νέο ερώτημα τέθηκε επί τάπητος με τη μορφή δημοψηφίσματος. Ο Σαίξπηρ έμεινε στην ιστορία με την πρόταση “Να ζει κανείς ή να μη ζει”, πολύ βαθιά νοήματα αν το καλοσκεφτείς.

Θεριά και τέρατα γίνανε μπρος στα μάτια όσων παρακολουθούσαν με βαθιά συγκίνηση, τρομοκρατημένοι. Οι πιο σκληροπυρηνικοί όπως θα τους χαρακτήριζα ακροβάτησαν μεταξύ κριτικής σκέψης και ψυχραιμίας.

Μα πως γίνεται να ζητάμε από το εξωτερικό να μας σέβονται, από τη στιγμή που ορισμένες πολιτικές συνειδήσεις, ασυνείδητες δεν μπορούν να σταθούν έστω και εκ του μακρόθεν ορθά και λογικά σκεπτόμενοι.

Κύριοι η Ελλάδα δεν πτώχευσε σήμερα. Λυπάμαι που το καταλάβατε όταν  ο κατακερματισμός της ελπίδας έχει χαλιναγωγήσει ακόμη και τον πιο φτωχό του φτωχού!

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς επί της ουσίας πως θα είναι η επόμενη μέρα γι’ αυτή την ΚΥΡΙΑ που λέγεται Ελλάδα και έχει χαρίσει τον ανεκτίμητο πλούτο της σε κάθε γενιά που στηρίχθηκε και ρίζωσε πάνω της;

Γέμισε το διαδίκτυο με φωτογραφίες ανθρώπων που τρέχουν να πάρουν τα χρήματά τους.  Φωτογραφίες με τους πολιτικούς όμως δεν είδα πουθενά. Γιατί να έχουν την ίδια αξία τα κατοστάρικα άντε και χιλιάρικα του απλού Έλληνα πολίτη με τα δις και τα τρις εκατομμύρια των πολιτικών εξουσιών;

Με αναχώματα και ελπίδα, οφείλουμε να μείνουμε στις θέσεις μας, στα σπίτια μας, στις ζωές μας όσες μουδιασμένες καλημέρες και αν χρειαστεί να πούμε.

Ηρώ Δάτσικα 

Σπουδάστρια Δ. ΙΕΚ Αγρινίου