Σημείωμα για τη συγκρότηση και τη μετωπική πολιτική.

“Με αφορμή την πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών σε κείμενο συμβολής μελών και στελεχών της ΛΑ.Ε , θέλω να καταθέσω κάποιες ειδικές σκέψεις για την πορεία συγκρότησης και διεύρυνσης του χώρου που προέκυψε από τη διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκαθαρίζω εξ υπαρχής ότι δεν εκπροσωπώ κανέναν πλην του εαυτού μου και κανέναν άλλον από τη «συμβολή των 30» που μετά χαράς συνυπέγραψα όταν μου προτάθηκε από αγαπητό σύντροφο.

Το πρώτο που έκρινα ως σημαντικό πέραν των σημείων συμβολής αυτών καθευτών είναι ο διατασικός – πανελλαδικός και από τα κάτω χαρακτήρας της πρωτοβουλίας. Ω του θαύματος !! κανένα επιτελείο δεν διεκδικεί την πατρότητα της συμβολής ….εκλαμβάνεται ως ανταγωνιστικό σχέδιο σε αυτά γιατί δεν είναι παράγωγο των διαβουλίων τους. Καμιά φορά ο τρόπος που γίνεται κάτι αποκαλύπτει και το πραγματικό περιεχόμενο του.

Επανίδρυση της Αριστεράς

Η πορεία του αντι-ιμπεριαλιστικού και ταξικού πόλου δεν είναι υπόθεση των τάσεων και μόνον ή κυρίαρχα αυτών. Το πραγματικό διακύβευμα για την ανασυγκρότηση του χώρου είναι η ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ της Αριστεράς όχι η εκ νέου τιμαριοποίησή της. Τί σημαινει επανίδρυση λοιπόν ?

1. Πρώτο στοιχείο μιας επανιδρυτικής διαδικασίας είναι η ισοβαρής αντιμετώπιση όλων των ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων στην Αριστερά. Στο φως των ανατροπών του 89 αλλά και της πιο πρόσφατης συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ , κανένα επιτελείο δεν μπορεί να διεκδικήσει ότι οι εμπειρίες του , το ιδεολογικοπολιτικό του οπλοστάσιο , οι πρακτικές του αποτελούν το πεδίο της ανασυγκρότησης. Το εγχείρημα της ΛΑ.Ε δεν θα είναι ούτε τα παιδιά του Χαρίλαου , ούτε οι τροτσκιστές , ούτε κάποια άλλη προκατασκευή. Η ΛΑ.Ε θα θεωρητικοποιήσει , θα ιδεολογικοποιήσει την πραγματική προσπάθεια να ηγηθεί του αντιευρωενωσιακού και κοινωνικού αγώνα. Σε αυτή τη μάχη θα χρειαστεί να επαναεπιβεβαιώσουμε τις ιδεολογικές αναφορές μας μέσα από την πράξη και οχι σε βάρος της. Έργο δύσκολο , προϋποθέτει βαθιά και λειτουργική γνώση του μαρξισμού , αλλά εδώ είμαστε. Κανένα οργανωτικό παρελθόν της αριστεράς δεν μπορεί να χωρέσει τις ανάγκες ενός πανεθνικού πολιτικού ρεύματος που θα ανατρέψει υπερ των πολλών μνημόνια και ευρωενωσιακά δεσμά.

2. Επανιδρυτική διαδικασία είναι η Δημοκρατική διαδικασία. Πλέον η δημοκρατική συγκρότηση δεν είναι θέμα γενικών αρχών. Είναι το μόνο εργαλείο που μπορεί να εξασφαλίσει μαζική λαϊκή στράτευση. Δημοκρατικό κάλεσμα κάνουν όσοι θέλουν να δώσουν μάχη. Δημοκρατική Επανίδρυση σημαίνει ότι γυρνάμε στη βάση , οτι στηνόμαστε ως υποδοχείς μαζικού λαϊκού ρεύματος. Σημαίνει ότι δεν ισχύουν και πρέπει να κάνουμε προσπάθεια να ξεπεραστούν , οι μερικές ηγεσίες , οι μερικές ιεραρχίες , οι οργανωτικές και πολιτικές συνήθειες που διαμορφώσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σημαίνει βαθιά όσμωση στην πράξη με τον λαϊκό παράγοντα. Με κριτήρια πολιτικά βεβαίως , αλλά χωρίς προαπαιτούμενα οργανωτικά και πολιτικά.

Η μέχρι τώρα πορεία δεν δείχνει η ΛΑ.Ε να προχωρά στη βάση της μαρξιστικής επανίδρυσης, Αντίθετα βιώνουμε κατα κύριο λόγο μια ξεπεσμένη αριστερή αριστοκρατία να διαχειρίζεται ανεύθυνα το μέλλον της αριστεράς. Αλληλοδιοριζόμενη και φατριάζοντας αγρίως.

Μόλις απέδειξε ότι δεν είναι σε θέση να συζητήσει ούτε στη βάση των μελών και φίλων , μια ταυτοτικού χαρακτήρα πολιτική διακήρυξη. Διακήρυξη μνημείο πολιτικών κομπρεμί . Όπως όλα τα κοπρεμί ενέτεινε τη στρατηγική σύγχυση.

Για τις αμφιλεγόμενες «διευρύνσεις»

Στο φως των επιλογών που ακολούθησαν , η « συμβολή των 30» με την ειδική έμφαση στις συμμαχίες προς τα αριστερά παίρνει διαφορετικές διαστάσεις.

Μεσολάβησε η συνάντηση ΛΑ.Ε – Δικτύωσης , αλλά και η πρώτη πολιτική εμφάνιση του τελευταίου και μοιραίου γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση του Κόκκινου Δικτύου στην Αθήνα. Προσωρινά διεξάγεται ένα «αντάρτικο» μελών και φίλων απέναντι στη διεύρυνση προς τους 53 , απολύτως δίκαιο κατ εμέ. Θέλω να επισημάνω τα εξής :

Είναι κατανοητή η επιδίωξη συγκέντρωσης δύναμης , η συγκρότηση μετώπου. Η οργάνωση όμως της απεύθυνσης προς τους 53 έχει πολλά προβλήματα και καταδεικνύει σημαντικές πολιτικές νοσηρότητες.

• Καταρχήν παρεμβαίνει προληπτικά να ορίσει απέξω και αυθαίρετα τον χαρακτήρα , την εκπροσώπηση , τη φυσιογνωμία των απωλειών του ΣΥΡΙΖΑ , αν υποθέσουμε οτι θα υπάρξουν τέτοιες με συντεταγμένο τρόπο.

• Κατά δεύτερον μάλλον δεν βάλαμε μυαλό από τη δική μας εμπειρία. Όταν το 35% του κομματικού σύριζα που εκπροσωπούσε η αριστερή πλατφόρμα αποδείχτηκε κοινωνικό 3 % παρά κάτι σημαντικό. Αν αυτή η δυσαρμονία ίσχυε μία για την πλατφόρμα ισχύει εις τη νιοστή στην περίπτωση του διαδικτυακού κυβερνητίστικου και κοσμοπολίτικου πλέγματος των 53ών.

Πέραν των αυτονόητων ευθυνών των 53ιών για την εμπέδωση της συνθηκολόγησης , αμφισβητώ σοβαρά οτι στην κοινωνία και κυρίως στα τμήματα που μας ενδιαφέρουν , εκπροσωπούν κάτι πέραν ενός τμήματος της συριζικής γραφειοκρατίας. Που πλέον είναι και κρατική και κυβερνητική γραφειοκρατία με πρόσφατη , αλλά σοβαρή εκπαίδευση στη συντριβή των υποτελών τάξεων.

Συνολικά αντιμετωπίζουμε έναν ιδότυπο ρεφορμισμό χωρίς μεταρρυθμίσεις . Κόμματα με διαταξικό ή αταξικό χαρακτήρα και ρητορεία , με ισχνές αν οχι ανύπαρκτες οργανικές σχέσεις με τα λαϊκά στρώματα , σε μεγάλο βαθμό οργανωτή οχι απλά του ταξικού συμβιβασμού , αλλά του ταξικού ολέθρου. Μια τέτοια μνημονιακή μηχανή είναι πλέον η Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ. Το να συνεχίζουμε εμείς να τους αντιμετωπίζουμε σαν τα S.P.D –USPD του Μεσοπολέμου δεν έχει κανένα νόημα. Αντίθετα καταδεικνύει περιορισμένο απογαλακτισμό από τη συριζική γραφειοκρατία και πολιτική στρατηγική. Σίγουρα οι αντιλήψεις του ταξικού συμβιβασμού δεν έχουν ηττηθεί στην εργατική τάξη. Σίγουρα πρέπει οι εργαζόμενοι να τις ξεπεράσουν μέσα από την ζωντανή πείρα τους.Το κύριο που χρειάζεται είναι να στηθεί το πλαίσιο αυτής της πείρας και οχι «μεταγραφές» που δεν σημαίνουν τίποτα για κανέναν πέραν ενός περιορισμένου κύκλου «στελεχών».

Οι παραδόσεις του ενιαίου μετώπου , των πολιτικών ενότητας του εργατικού κινήματος , δυσφημούνται με χειρισμούς σαν τους τελευταίους. Πέραν του ότι αφορούσαν σε εργατικά κόμματα και ηγέτες μαζών , προκρίνουν και μια άλλη παράμετρο στις συμφωνίες από τα πάνω που είναι κατα τα άλλα απολύτως θεμιτές. Οι όροι , οι προυποθέσεις και οι στόχοι των συμφωνιών να είναι δημόσιοι , να συνάπτονται μπροστά στα μάτια της εργατικής τάξης και του πολιτικού κινήματος. Δεν έχει καμία σχέση το ενιαίο μέτωπο με τη διαμόρφωση δεξιών τετελεσμένων που συμφωνήθηκαν όσο συμφωνήθηκαν στις κλειστές πόρτες κάποιου γραφείου.

Η δε παρατεταμένη συμβίωση με το κυβερνητικό κόμμα οχι απλά σε σχήματα συνδικαλιστικά , αλλά σε βραχίονες της ευρωενωσιακής δικτατορίας όπως η Περιφέρεια Αττικής ή το Δ.Σ του ΟΛΠ , είναι ο χειρότερος οιωνός για το μέλλον αντιιμπεριαλιστικού και ταξικού πόλου στη χώρα. Αντίθετα ενδέχεται να αποτελεί την υλική βάση ενός καραμπινάτου οπορτουνισμού. Μιάς ισχυρής δύναμης αδράνειας που κληρονομούμε από το συριζικό παρελθόν.

Αν επιθυμούμε διεύρυνση της ΛΑ.Ε προς τα μή παραδοσιακά ακροατήρια της αριστεράς , υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό στην κοινωνία των πολιτών , στο κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες , στη διανόηση που δεν ξεπουλήθηκε στο μνημονιακό καθεστώς , στους επιστήμονες και τους δημιουργούς. Εκεί θα συναντήσουμε 100άδες εταίρους πραγματικής διεύρυνσης. Αν όντως επιθυμούμε διεύρυνση και οχι αδερφοποίηση μηχανισμών.

Αντι- ευρωενωσιακή στρατηγική

Ζούμε την παρανοική κατάσταση ο χώρος να αμφιταλαντεύεται από την κυριότερη συνεισφορά του στην Αριστερά , τον προσανατολισμό δηλαδή ενός σημαντικού τμήματος του συριζα σε αντι-ευρωενωσιακή αντίληψη μέσω της αριστερής πλατφόρμας.

Η ΛΑ.Ε δεν κλιμακώνει την αντι-Ε.Ε ρητορεία σε πρόγραμμα και συγκεκριμένα σε πρόγραμμα μαζών , ικανό να διεγείρει τη λαική συμμετοχή. Αντίθετα συνεχίζεται η ασάφεια και η αδυναμία να παραχθούν συγκεκριμένες απαντήσεις που να προετοιμάζουν έναν κόσμο για τη ρήξη με την Ε.Ε. Δεν έχει παραχθεί ούτε μια παράγραφος προς την κατεύθυνση οι σημερινοί αγώνες και μέτωπα να συνδεθούν με αυτή την προοπτική.

Χωρίς αυτή την παράμετρο είναι κατα τη γνώμη μου αδύνατον να παραχθεί από τη ΛΑ.Ε πρόγραμμα και κυρίως αυτό το μεταρρυθμιστκό τσουνάμι που έχει ανάγκη η περίοδος και το άνοιγμα του κοινωνικού ανταγωνισμού σε βάρος του κεφαλαίου που θα σήμαινε η έξοδος από την ευρωζώνη. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο πιο αναλογικό στην έξοδο από την Ο.Ν.Ε – Ε.Ε , από την αστικοδημοκρατική εξέλιξη στην Ελλάδα που σηματοδότησε το κίνημα του 1909. Τέτοιας ιστορικότητας και βάθους ανατροπή θα είναι η έξοδος με πρωτοβουλία ενός αριστερού και λαϊκού μετώπου. Όπως στην αστικοδημοκρατική εξέλιξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών έτσι και στη ρήξη με την ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση , το βάθος των αλλαγών αλλά και ο κοινωνικός τους ορίζοντας εξαρτάται από τη ζωντανή δράση των εργαζομένων και των κομμουνιστών. Όπως κάποτε κρίθηκε μέσα από κοινωνικές μάχες αν αστική ολοκλήρωση θα σημανει και αναδιανομή της γης , αν το δικαίωμα ψήφου θα δοθεί στις γυναίκες , αν θα γίνει citoyen και ο εργάτης ή μόνο ο αστός έτσι και σήμερα.

Η ρήξη με την ευρωενωσιακή φυλακή μπορεί να ανοίξει τον ασκό μιάς ανοιχτής ταξικής και πολιτικής πάλης. Ενδεχομένως για το 35ωρο ακόμα και για αυτη την ίδια την πραγματική εξουσία. Το να την εξορκίζουμε στο βωμό της τηλεοπτικότητας , των παζαριών ή του φόβου είναι σαν να εξορκίζουμε την πιθανότητα να νικήσουμε. Στέλνουμε από τώρα το μήνυμα του «έντιμου συμββασμού» πρίν καν πιεστούμε από οποιονδήποτε άλλον πέραν των δημοσκοπήσεων.

Σημαντικό τμήμα της ηγεσίας του αρ. Ρεύματος , το πλέον συντηρητικό , συναντιέται με την αμφισβήτηση της εξόδου από Ο.Ν.Ε –Ε.Ε για άλλους λόγους πολιτικής αγκύλωσης , από το κόκκινου δίκτυο. Παρότι κάπως αστείο , συμβαίνει και αυτό στην ολο αντιφάσεις εποχή μας. Ο συντηρητισμός , η εμμονή στον εκλογικισμό , η προσπάθεια εξωραϊσμού του κοινωνικού ανταγωνισμού , να συναντιέται με τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του αριστερισμού.

Στο θέμα της εξόδου υπάρχει πλέον σοβαρή αμφιταλάντευση που μας απομακρύνει από την πρόσφατη εμπειρία των εργαζομένων και του λαού για το τι αντιδημοκρατικό , παρακρατικό και άθλιο χαρακτήρα έχει πάρει η συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. Πρέπει να αντιμετωπιστεί αμεσότατα γιατί διακυβεύει συν τις άλλοις την ίδια την ενότητα του χώρου. Θεωρώ σχεδόν βέβαιο οτι τυχόν μετάγγιση του «αριστερού» ευρωπαϊσμού στη ΛΑ.Ε θα σημάνει ρήξη και συρρίκνωση παρά διεύρυνση. Πίσω από την αμφιταλάντευση απέναντι στην παρέμβαση του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει τίποτε άλλο περισσότερο από αυτή την ίδια πάθηση που αποτέλειωσε τον ασθενή ΣΥΡΙΖΑ …την αμφιταλάντευση απέναντι στον πλούτο και τον κόσμο των προνομίων.

Άλλωστε τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ 2 την έχει ήδη καταλάβει το ΚΚΕ απεμπολώντας την αντι-ευρωενωσιακή του παράδοση. Τί άλλο είναι άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ 2 αν όχι η επανάληψη γενικά δίκαιων διακηρύξεων αντιλιτότητας χωρίς σχέδιο αντιευρωενωσιακής χειραφέτησης της οικονομίας και της κοινωνίας ? Χωρίς βούληση δηλαδή και σχεδιασμό να πάμε μέχρι τέλους.

Ευτυχώς η ανακύκλωση λειτουργεί με τα σκουπίδια και οχι με τις πολιτικές. Ο μόνος βιώσιμος για τη ΛΑ.Ε δρόμος είναι αυτός της μαζικής αντιευρωενωσιακής πολιτικής , της μαρξιστικής επανίδρυσης σε θεωρία και πρακτικές”.

Μέλιος Παντελής , ΛΑ.Ε Αιτ/νίας , 10/3 Αγρίνιο

Ακολουθεί η συμβολή μελών και στελεχών της ΛΑ.Ε πανελλαδικά:

Ως άνθρωποι ενταγμένοι στην αριστερά, που συμμετέχουμε στη ΛΑΕ, θα θέλαμε να θέσουμε εντός της ΛΑΕ, κάποια ζητήματα στρατηγικής, τακτικής και διαδικασίας, τα οποία κρίνουμε ότι είναι ιδιαίτερα κρίσιμα για την πορεία και την επιτυχία του εγχειρήματος.

Πριν απ’ όλα θα θέλαμε να διευκρινίσουμε ότι θα προτιμούσαμε και σαφώς θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο, αυτή η συζήτηση να είχε ξεκινήσει με ευθύνη και με πρωτοβουλία των επιτροπών που ορίστηκαν στη Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη για να ετοιμάσουν τις εισηγήσεις και προσυνεδριακό διάλογο στις Πολιτικές Επιτροπές (Π.Ε.). Δεδομένου όμως ότι κάτι τέτοιο δεν έχει λάβει χώρα, πολύ περισσότερο δεν έχει καν οριστεί μέχρι στιγμής η ημερομηνία της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης, αναλαμβάνουμε αυτήν την πρωτοβουλία, λόγω και της κρισιμότητας των ζητημάτων, όπως προαναφέραμε.

Τονίζουμε  ότι επιθυμία μας είναι η συζήτηση αυτή να ανοίξει οριζόντια μεταξύ των μελών της ΛΑΕ, αφενός προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμετοχή και η έκφραση όλων των απόψεων και αφετέρου προκειμένου να λειτουργήσει ως έναυσμα, ώστε να ενεργοποιηθούν οι αντίστοιχες επιτροπές, να ολοκληρώσουν τα κείμενα και να ορίσουν ημερομηνία. Αυτή η ανάγκη κρίνεται αυτή τη στιγμή επιτακτική, αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη ότι η φυσιογνωμία της ΛΑΕ μέχρι στιγμής επαφίεται στις αποφάσεις και τις ανακοινώσεις μη εκλεγμένων οργάνων, όπως και στους άτυπους κανόνες εντός των Π.Ε., όπως έχουν διαμορφωθεί μέσω της πρακτικής και βάσει της εκάστοτε σύνθεσης.

Τα σημεία λοιπόν που θεωρούμε κρίσιμα έχουν ως εξής:

Α. Ως προς τον τρόπο λειτουργίας:

1. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι οι πάγιες και αυτονόητες στην Αριστερά αρχές για το ρόλο της βάσης και των πρωτοβάθμιων οργανώσεων θα αποτυπωθούν και στο μελλοντικό καταστατικό της ΛΑΕ. Θεωρούμε όμως κρίσιμο οι διατυπώσεις να περάσουν στην πράξη και να μη μείνουν για μία ακόμη φορά στα χαρτιά –κι αυτό είναι σημαντικό να ξεκινήσει ήδη από τώρα. Για να μπορέσουν στ’ αλήθεια οι Πολιτικές Επιτροπές (Π.Ε.) να λειτουργήσουν ως βάση συγκρότησης της ΛΑΕ, θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από απλός ιμάντας μεταβίβασης της «γραμμής» και χώρος διαμόρφωσης «συσχετισμών», με γραμμική εξάρτηση και αναφορά προς τα «κεντρικά». Οι Π.Ε. θα πρέπει να αποφασίζουν ελεύθερα και δημοκρατικά, να εκλέγουν τα δικά τους όργανα και να ενεργούν πολιτικά στο χώρο ευθύνης τους (είτε χωρικό είτε επαγγελματικό) με δικές τους αποφάσεις και πρωτοβουλίες –προφανώς βέβαια εντός του πολιτικού πλαισίου όπως θα οριστεί και από το Ιδρυτικό Συνέδριο. Ήδη στις περιπτώσεις όπου έχει εφαρμοστεί μια τέτοια λειτουργία, έχει βρει μεγάλη απήχηση.

Πέρα από αυτό, ιδιαίτερη σημασία έχει η οριζόντια επικοινωνία των Π.Ε. μεταξύ τους, καθώς και η ανάδρασή τους με τα όργανα (Πολιτικό Συμβούλιο, Γραμματεία), που δεν μπορεί να είναι μόνο από πάνω προς τα κάτω, αλλά και το αντίστροφο. Εξυπακούεται βέβαια ότι κάτι τέτοιο προϋποθέτει κατ’ ελάχιστον και άμεσα την ανάρτηση όλων των ανακοινώσεων όλων των Π.Ε. στην ιστοσελίδα της ΛΑΕ, καθώς και την οργάνωση ενός δικτύου με το οποίο θα μπορούν μέλη και Π.Ε. να επικοινωνούν και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Σημαντικός σε αυτό το σημείο είναι ο τρόπος κατανομής αρμοδιοτήτων στα μέλη των Π.Ε., η οποία πρέπει να αποφασίζεται από την ίδια την Π.Ε., με βάση τον πολιτικό σχεδιασμό και τις αναγκαιότητες, για τον οποίο θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη μέριμνα ώστε να μην αναπαραχθούν τυχόν προγενέστερες άτυπες ιεραρχίες και «επετηρίδες».

Βέβαια, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ακόμη και σήμερα τρέχουν πολύ σοβαρά πολιτικά ζητήματα. Συνεπώς, ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας δεν μπορεί να μετατεθεί για τον χρόνο μετά τη διεξαγωγή της Συνδιάσκεψης. Αντίθετα, θεωρούμε ότι θα πρέπει άμεσα να εφαρμοστούν μέτρα που θα επιτρέπουν σε όλα τα μέλη να συμμετέχουν ισότιμα. Ζητούμε λοιπόν το οργανωτικό να αναλάβει την ενημέρωση και τον συντονισμό όλων των Π.Ε. και να θέσει τις βάσεις ώστε να διεξάγεται η οριζόντια επικοινωνία μεταξύ τους. Ιδιαίτερη μέριμνα θα πρέπει να δοθεί για την ενημέρωση όλων των μελών σχετικά με τις αποφάσεις των Π.Ε. και των υπόλοιπων οργάνων, όπως και για τη διεξαγωγή ισότιμου και ουσιαστικού διαλόγου. Κυρίως για να μην επαναληφθούν ξανά περιστατικά, όπως αυτό με τον προϋπολογισμό της περιφέρειας Αττικής. Να σημειωθεί εδώ ότι ακόμη το Πολιτικό Συμβούλιο και η Γραμματεία δεν έχουν πάρει θέση για ένα θέμα για το οποίο τους απευθύνθηκαν πολλές Τοπικές Επιτροπές της ΛΑΕ, με αποφάσεις τους.

2. Αν θέλουμε να χτίσουμε μια άλλη αριστερά, μακριά από το μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε σε αυτή τη χρεοκοπία, είναι σημαντικό να αποφασίσουμε και να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο συλλογικότητας. Χρειαζόμαστε συλλογική ηγεσία, και όχι «αρχηγό». Το θέμα της συλλογικής ηγεσίας όμως δεν είναι θέμα απλώς αριθμητικό. Είναι θέμα τρόπου λειτουργίας. Ένας δημοκρατικός τρόπος λειτουργίας και ισότιμης παρουσίας στον δημόσιο διάλογο θα μας επιτρέψει και να ξεφύγουμε από την εικόνα του «πρώην ΣΥΡΙΖΑ», ακόμη και του «καλού ΣΥΡΙΖΑ», –καθώς σε κάθε περίπτωση η ταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί συγχύσεις και αρνητικές εντυπώσεις, πράγμα που έχει επιβεβαιωθεί και με το αποτέλεσμα των εκλογών και διαπιστώνεται καθημερινά στην επαφή μας με τον κόσμο– και να δημιουργήσουμε μια νέα φυσιογνωμία για την ΛΑΕ. Και αυτή η διαδικασία είναι αναγκαίο να ξεκινήσει από τώρα, λχ με την ισόρροπη εκπροσώπηση στα ΜΜΕ –με προσοχή ως προς την επιλογή των εκπομπών– όλων των πολιτικών αποχρώσεων, των ηλικιακών και κοινωνικών κατηγοριών.

Β. Ως προς τις συμμαχίες

Στα συμπεράσματα της Συνδιάσκεψης του Νοέμβρη, γράφαμε: «η ΛΑΕ αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογεί για την υπόθεση της Αριστεράς με στόχο την ανασυγκρότηση και επανίδρυσή της. Θα πάρουμε πρωτοβουλίες για να βαθύνει ο διάλογος των αριστερών, ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων, των δυνάμεων που αντιλαμβάνονται τη σημασία ενός μεταβατικού προγράμματος για την απαλλαγή από τα μνημόνια και το βραχνά του χρέους και για τη ρήξη με την ευρωζώνη. Στόχος μας η διαμόρφωση ενός κοινού πεδίου, ενός «φόρουμ» διαλόγου και κοινών πρωτοβουλιών».

Στο επίπεδο αυτό διαπιστώνουμε ότι οι κινήσεις που έχουν γίνει και οι πρωτοβουλίες που έχουν αναληφθεί δεν είναι επαρκείς και ικανοποιητικές. Αντ’ αυτού, με τη συνέχιση των συνεργασιών με το ΣΥΡΙΖΑ, σε κάποιες περιπτώσεις στην αυτοδιοίκηση και τα σωματεία, δημιουργούμε τις ακριβώς αντίθετες εντυπώσεις, οι οποίες αξιολογούνται αρνητικά από τους ανθρώπους στους οποίους θέλουμε να απευθυνθούμε. Το κοινό Δελτίο Τύπου με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την άλλη συνάντησε την αποδοχή του κόσμου, πράγμα που μας οδηγεί στο να συμπεράνουμε ότι πρέπει να κατευθυνθούμε προς τις συνεργασίες με οργανώσεις και δυνάμεις της αριστεράς με σαφές αντιμνημονιακό, αντινεοφιλελεύθερο και αντισυστημικό στίγμα.

Γ. Ως προς το θέμα του ευρώ και της Ε.Ε.

Έχει καταστεί πλέον σαφές στο σύνολο του ελληνικού λαού ότι ευρωζώνη και μνημόνια είναι άκρως συνυφασμένα, και ότι δεν νοείται έξοδος από το Μνημόνιο χωρίς ρήξη με την ευρωζώνη και την Ε.Ε.. Η αμφίσημη προεκλογική ρητορική επ’ αυτού του θέματος, σε μια κοινωνία που είναι πλέον συνειδητοποιημένη, συνέβαλε φυσικά και στην εκλογική αποτυχία. Βέβαια, αναγνωρίζουμε ότι στις ανακοινώσεις και τις δημόσιες παρουσίες των περισσότερων στελεχών το θέμα της εξόδου από την ευρωζώνη τίθεται πλέον με σαφήνεια. Σε αυτή τη φάση όμως, θεωρούμε ότι είναι αναγκαίο να πάρουμε ξεκάθαρα θέση ότι η έξοδος από την ευρωζώνη σημαίνει και σύγκρουση και έξοδο από την Ε.Ε..

Είναι ξεκάθαρο τι είδους ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση είναι η Ε.Ε.. Η οδυνηρή εμπειρία της δήθεν «διαπραγμάτευσης» του ΣΥΡΙΖΑ με τους «εταίρους» έχει καταγραφεί και στη συνείδηση του κόσμου και δεν αφήνει περιθώρια για άλλες υποσχέσεις «διαπραγματεύσεων» για να βγούμε από την ευρωζώνη παραμένοντας στην Ε.Ε. σε συνεννόηση με τους «εταίρους». Οι δεσμεύσεις της Ε.Ε. δεν αφορούν μόνο την ευρωζώνη: τα ευρωενωσιακά σύμφωνα, η TTIP, οι επιταγές της ΚΑΠ, οι νομοθεσίες ενάντια στην εργασία σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., το χτύπημα στα θεμέλια της δημοκρατίας, η συνεργασία με τη φασιστική κυβέρνηση της Oυκρανίας, η στάση της Ε.Ε. στο προσφυγικό και πολλά άλλα, δείχνουν ότι δεν είναι απλώς ζήτημα νομίσματος και ευρωζώνης. Δεν μπορεί η πολιτική λογική μας να αφήνει αυταπάτες σχετικά με το ρόλο της Ε.Ε. ή αυταπάτες περί μιας «άλλης Ε.Ε.», ούτε μπορεί να κινείται στη λογική μιας «συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ», η οποία θα γίνει μέσα από μια συμφωνία με το ευρωσύστημα και θα βασίζεται σε ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Το αλήστου μνήμης «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που βασιζόταν σε χρηματοδοτήσεις του ΕΣΠΑ, αποτελεί ακριβές παράδειγμα αυτού που οφείλουμε να αποφύγουμε.

Ο φόβος εξόδου από την ευρωζώνη, τη Σένγκεν και όλες τις άλλες συνθήκες αξιοποιήθηκε το καλοκαίρι, ώστε το ΟΧΙ να μετατραπεί σε ΝΑΙ, και θα χρησιμοποιηθεί και τώρα, προκειμένου να περάσει το ασφαλιστικό και τα προαπαιτούμενα της «αξιολόγησης». Πολύ περισσότερο που είναι οι ευρωπαϊκές συνθήκες, μαζί με το μνημονιακό νομικό οπλοστάσιο, που βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας ως φραγμό σε κάθε διεκδίκηση, η βάση της καλλιέργειας του δόγματος ΤΙΝΑ και μάλιστα πλέον από τα «αριστερά».

Πιστεύουμε πως η ΛΑΕ πρέπει να ηγηθεί, ξεκάθαρα και με σαφήνεια, ενός μεγάλου μετώπου ενάντια στο ευρώ και την Ε.Ε., για μια άλλη πορεία στην οικονομία και την κοινωνία. Η κοινωνία είναι έτοιμη να υποδεχτεί μια τέτοια πρόταση και ήδη η συντριπτική πλειοψηφία των ρευμάτων της αριστεράς να την υποστηρίξει με σθένος.

Στην κατεύθυνση αυτή, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα εξόδου, με εμβάθυνση του μεταβατικού μας προγράμματος, για την προετοιμασία της κοινωνίας, που θα πρέπει να βγει μπροστά σε αυτή τη διαδικασία ρήξης και σύγκρουσης.

Τέλος, κρίσιμο για την πορεία της ΛΑΕ είναι ένα ακόμη θέμα, το οποίο κατ’ επανάληψη θέτουν άνθρωποι που διάκεινται θετικά προς αυτήν. Συγκεκριμένα, το θέμα αυτό αφορά στην ανάγκη να αποκαλυφθούν πληροφορίες σχετικά με το κυβερνητικό εξάμηνο, οι οποίες αφενός θα επιτρέψουν στη δημιουργία μιας σωστής εικόνας για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα (κυρίως σε κόσμο που έχει ακόμη αυταπάτες για τις «καλές του προθέσεις»), και αφετέρου θα δώσουν τις απαραίτητες εγγυήσεις σε ό,τι έχει να κάνει με την οριστική μας ρήξη με το παρελθόν.

Αν και είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να γίνεται δημόσια, γιατί αποδυναμώνει τη ΛΑΕ, θέλουμε να επισημάνουμε ότι οι εντυπώσεις που αντλούμε εμείς καθημερινά από τους χώρους στους οποίους κινούμαστε είναι ακριβώς οι αντίθετες. Αυτό που πραγματικά μας αποδυναμώνει είναι το μη καθαρό πολιτικό στίγμα, η έλλειψη ξεκάθαρης στάσης για το τι θέλουμε και το πώς βλέπουμε τη ΛΑΕ. Συνοπτικά, λοιπόν, αν μπορούσαμε να πούμε με μια φράση όλα τα παραπάνω θα ήταν η εξής: Έχουμε διδαχθεί από τα λάθη μας και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα επαναλάβουμε.

Υπογραφές: (*)

1. Δημήτρης Αλεξίου Π.Ε. Αγ. Παρασκευής
2. Ελένη Ανδριοπούλου Π.Ε. Β. Κέρκυρας
3. Κώστας Αντωνιάδης Π.Ε. Β’ Θεσσαλονίκης
4. Νατάσα Αργυράκη Π.Ε. Πετραλώνων
5. Γιάννης Αυγέρος Π.Ε. Καλλιθέας
6. Νίκος Βασιλόπουλος Π.Ε. 4ου Διαμερίσματος Αθήνας
7. Αθηνά Βλαχογεώργου Π.Ε. Εύβοιας
8. Γεωργία Γκαρδαλίνου Π.Ε. Καρδίτσας
9. Μαρία Δημητριάδη Π.Ε. Κορινθίας
10. Παναγιώτης Δραβίλας Π.Ε. Πατησίων
11. Δημοσθένης Δρούγκας Π.Ε. Αργολίδας
12. Μάχη Δημοπούλου Π.Ε. Λαυρεωτικής
13. Βασίλης Ζώης Π.Ε. Άρτας
14. Βιργινία Καλαμπούκη Π.Ε. Άρτας
15. Μάριος Καλομενόπουλος Π.Ε. Νέας Σμύρνης
16. Αγγελική Καράπα Π.Ε. Εύβοιας
17. Τάσος Καράπας Π.Ε. Εύβοιας
18. Δήμητρα Κάρρα Π.Ε. Γαλατσίου
19. Μαρία Κασκαρίδου Π.Ε. Κιλκίς
20. Νικολέττα Καψή Π.Ε. Δικηγόρων
21. Μιχάλης Κιτσώνης Π.Ε. Πρέβεζας
22. Ευτυχία Κολέκα Π.Ε. Χαλκίδας
23. Παναγιώτης Κολοβός Π.Ε. Δικηγόρων
24. Δημήτρης Κόρκας Π.Ε. Κορινθίας
25. Στάθης Κουβελάκης Π.Ε. Παρισιού
26. Γιάννης Κουράτος Π.Ε. Πάτρας
27. Σταμάτης Κυριακάκης Π.Ε. Κορωπίου
28. Βασίλειος Κωστάρας Π.Ε. Αγρινίου, Τομέας Υγείας
29. Αλέκα Μαντζούτσου Π.Ε. Ιωαννίνων
30. Θοδωρής Μαράκης Π.Ε. Νέας Σμύρνης
31. Παντελής Μέλιος Π.Ε. Αγρινίου
32. Σπύρος Μητσέλος Π.Ε. Θεσπρωτίας
33. Αγγελική Μουζακίτη Π.Ε. Κέρκυρας
34. Αναστασία Μπάλαρη Π.Ε. Πάτρας
35. Καλλινίκος Νικολακόπουλος Π.Ε. Ιωαννίνων
36. Σεραφείμ (Μάκης) Νικολάου Π.Ε. Κορινθίας
37. Φλώρα Νικολιδάκη Π.Ε Κουκακίου- Πετραλώνων
38. Νίκος Πάλλης Π.Ε. Κουκακίου-Πετραλώνων
39. Νίκος Παναγιωτόπουλος Π.Ε. Πετραλώνων
40. Ειρήνη Παπαγεωργοπούλου Π.Ε. Ν. Σμύρνης
41. Λίτσα Παπαζώη Π.Ε. Θεσπρωτίας
42. Νίκος Παπαναστασόπουλος Π.Ε. Παλλήνης
43. Παντελής Πεταλάς Π.Ε. Καισαριανής
44. Σταύρος Πιστιώλης Π.Ε. Άρτας
45. Βασίλης Πολυχρόνης Π.Ε. Μεγάρων – Ν. Περάμου
46. Σπύρος Σκαμνέλος Π.Ε. Άρτας
47. Ευθύμιος Σουκαράς Π.Ε. Ιλίου
48. Δημήτρης Σπανούδης Π.Ε. Β’ Θεσσαλονίκης
49. Ιωσήφ Σπάρταλης Π.Ε. Ρόδου
50. Γιώργος Στάθης Π.Ε. Κορωπίου
51. Χρήστος Σταθόπουλος Π.Ε. Παλλήνης
52. Σπύρος Στογιάννης Π.Ε. Ρόδου
53. Τάσος Συργιαννίδης Π.Ε. Καλλιθέας
54. Αναστασία Τέκνου Π.Ε. Πολιτισμού
55. Κυριακή Κοκώνη Τζανετάκου Π.Ε. Λακωνίας
56. Νικόλαος Τζαχρήστας Π.Ε. Χαλκίδας
57. Μαρία Τριανταφυλλίδου Π.Ε. Αγρινίου
58. Έφη Τριάντη Π.Ε. Κουκακίου-Πετραλώνων
59. Σωτήρης Τριάντος Π.Ε. Άρτας
60. Λουίζα Τσέγα Π.Ε. Πατησίων
61. Γιάννης Φλωράκης Π.Ε. Παλήνης
62. Μιχάλης Χατζής Π.Ε. Μεσολογγίου
63. Στέλα Χριστοφορίδου Π.Ε. Καβάλας

(*) Η συγκέντρωση υπογραφών συνεχίζεται στο symvoli.lae.30@gmail.com και η λίστα με τους υπογράφοντες θα ανανεώνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα