Η Ελίζαμπεθ Μάρει, δεν γεννήθηκε με το κοκαλάκι της νυχτερίδας θα λέγαμε αλλά γεννήθηκε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και ανέχειας.

Οι γονείς της ήταν και οι δύο εθισμένοι στα ναρκωτικά και η παιδική της ηλικία φαντάζει ένας ζωντανός εφιάλτης. Η μητέρα της θα πεθάνει όταν αυτή θα είναι 15 ετών από AIDS ενώ ο πατέρας της θα πάει σε ένα καταφύγιο αστέγων, με αποτέλεσμα η ίδια να βρεθεί χωρίς σπίτι στους αφιλόξενους δρόμους του Μπρονξ! εκεί λοιπόν αρχίζει και η μεγάλη περιπέτεια της ζωής της. Στα δεκαπέντε της κοιμάται σε κλιμακοστάσια, τρώει από τους σκουπιδοτενεκέδες και κλέβει τρόφιμα για να επιβιώσει, στην καλύτερη περίπτωση να κοιμάται σε ένα πάτωμα σπιτιού κάποιου φίλου ή συμμαθητή! Και όμως η μικρούλα δεν το βάζει κάτω, θέλει να συνεχίσει το σχολείο και να μπει στο Χάρβαρντ, τρελό όνειρο, όμως δεν υπάρχει και τίποτα ισχυρότερο από την θέληση του ανθρώπου. Θα περάσει πολλά μέχρι να την δεχτούν σε μια σχολή αφου θα την απορρίψουν σχεδόν από όλες, όμως τελικά θα εγγραφεί στην τελευταία της επιλογή.

 Εκεί θα φοιτήσει πότε αυπνη, πότε κουρασμένη και συχνά πεινασμένη. Μια σάκα όλη της η περιουσία που χρησιμέυει και ως προσκεφάλι για να κοιμάται τα βράδια σε κτίρια της Νέας Υόρκης και να παίρνει το μετρό το πρωί για την σχολή, συνήθως νηστική! Τα δεδομένα που έχουν οι άλλοι άνθρωποι η Λιζ δεν τα’χει, ένα πιάτο ζεστό φαί, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της, ένα μητρικό χάδι… Οι συμμαθητές και οι φίλοι της γκρινιάζουν για ανούσια πράγματα, αυτή μόλις είχε κηδέψει την μητέρα της και ξέρει πως θα μείνει στους δρόμους πια και όμως δεν παραπονιέται, η πίστη πως κάτι καλύτερο θα’ρθει δεν την εγκαταλείπει ποτέ. Και ότσν αριστεύει και παίρνει υποτροφία για το Χάρβαρντ στα 20, το πιο τρελό της όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Εκεί θα την ανακαλύψουν και οι δημοσιογράφοι, η ζωή της θα γίνει άρθρο στη NEW York times και πολλοί θα σπεύσουν να βοηθήσουν το άστεγο κορίτσι και να της βρουν στέγη. Τελικά θα χάσει και τον πατέρα της αλλά δεν θα το βάλει κάτω. Θα γίνει συγγραφέας και θα γράψει best-sellers !

Θα βραβευτεί από τον λευκό οίκο καθως και από την Οπρα Γουίνφρεϊ για το έργο της και θα αποτελέσει πρότυπο μίμησης για χιλιάδες εφήβους στην Αμερική.

Η ίδια σε μια ομιλία της θα πει ” Όταν χρησιμοποιώ την ζωή μου με τέτοιο τρόπο, ώστε να κάνω καλύτερη την ζωή ενός άλλου ανθρώπου, νιώθω πιο ζωντανή”. Εμείς την ευχαριστούμε που υπάρχει και αντλούμε έμπνευση από τα όνειρα της.