O καιρός και το πέρασμα του έχουν μια μοναδική ικανότητα να ανατρέπουν παγιωμένες καταστάσεις ετών. Που τις είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ, που νομίζαμε -αφελώς εν μέρει- πως θα κρατήσουν για πάντα…
Μα, ποιος δεν θέλει οι εποχές της (όποιας μορφής…) ευημερίας να κρατήσουν τόσο πολύ ώστε να εκμηδενιστεί κάθε τι το μέτριο, το απογοητευτικό, το άδοξο και το άνυδρο; Κακώς μεν, αλλά έτσι είναι τα πράγματα…
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, μόλις πέρυσι τέτοιο καιρό, έχανε στα πέναλτι την πρόκριση στις 8 κατά τεκμήριο καλύτερες ομάδες του Μουντιάλ.
Μέσα στους μήνες που μεσολάβησαν, η τσουλήθρα της ραγδαίας μεταβολής φιλοξένησε για τα καλά πάνω της την πορεία κατάπτωσης του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.
Ένα όνειρο που εξελίχθηκε σε εφιάλτη και που κανένας, ούτε ο πιο κακεντρεχής…, δεν θα μπορούσε να προβλέψει στα τέλη του περασμένου καλοκαιριού.
Μια πτώση που δεν έχει προηγούμενο για τη συγκεκριμένη ομάδα, για τον πολύ απλό λόγο ότι ποτέ στο παρελθόν δεν είχε βρεθεί τόσο ψηλά (για τα δικά της μέτρα πάντα, ως συγκρίσιμο μέγεθος…).
Με… ανέλπιστη, μα αληθινή… αρχή το πρωτοφανές επίτευγμα της κατάκτησης του Euro 2004, και με συνέχεια το άκρως σημαντικό «σερί» συνεχόμενων προκρίσεων σε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων (Εuro 2008, Μουντιάλ 2010, Euro 2012, Μουντιάλ 2014), η Εθνική ποδοσφαίρου είχε εθίσει τους φίλους της (αλλά και τους ξένους παρατηρητές) σε υψηλές -για τα δεδομένα της- πτήσεις…
Και τώρα, σε έναν εύκολο -κατά γενική ομολογία- όμιλο, τα πάει χειρότερα από ότι τα πήγαινε σε παλιότερες εποχές με αντιπάλους πιο ισχυρές ομάδες…
Οι δύο ήττες από τους φιλότιμους ξυλουργούς, οδοποιούς, δασκάλους, και… ποδοσφαιριστές… των Νησιών Φερόε, σημάδεψαν με αρνητικότατο τρόπο τη διαχρονική πορεία της ομάδας και θα μνημονεύονται εσαεί.
Είτε ως παράδειγμα προς αποφυγή, είτε ως μια από τις πιο μαύρες σελίδες σε ολόκληρη την ιστορία της «γαλανόλευκης».
Δεν είναι μόνο ότι ήρθαν δύο ήττες από μια ομάδα που βρίσκεται στις χαμηλότερες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης, είναι πως αποτελούν το συμβολικό «κερασάκι» σε μια… χαλασμένη… τούρτα που μπήκε στο ψυγείο από την έναρξη κιόλας της συγκεκριμένης προκριματικής φάσης (στο δρόμο για το Εuro 2016, που θα διεξαχθεί ερήμην μας στα γήπεδα της Γαλλίας).
Το φανάρι ενώ μετά την κλήρωση είχε κολλήσει στο πράσινο, μετά την εντός έδρας ήττα από τη Ρουμανία την πρώτη αγωνιστική «κιτρίνισε», για να «ανατιναχθεί» πια οριστικά μετά την πρόσφατη ήττα-σοκ από τους ερασιτέχνες νησιώτες. Με τελική ένδειξη ένα οριστικό «κόκκινο»…, που κάθεται πολύ άσχημα στο μάτι.
Οι παλιότεροι -που αρέσκονται στις συνδυαστικές συγκρίσεις, που δύναται να οδηγήσουν σε συμπεράσματα ουσίας- θα θυμηθούν την αντίστοιχη Εθνική του μπάσκετ.
Που μετά από μια περίπου δεκαετία (1987-1998) διαρκούς παρουσίας στα υψηλότερα πατώματα του παγκόσμιου και του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού, από το 1999 έως το 2003 κινήθηκε σε μια μετριότητα που εγκυμονούσε κινδύνους για τη συνέχεια του όλου οικοδομήματος.
Για να αρχίσει, όμως, από το 2004 και ύστερα άλλος ένας σπουδαίος «κύκλος ζωής» (που έφερε -μεταξύ άλλων- στην Αθήνα ένα χρυσό μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ (2005) και τη συμμετοχή στον τελικό ενός Μουντομπάσκετ (2006)).
Βέβαια, τα τελευταία χρόνια πάλι η συγκεκριμένη ομάδα έχει απομακρυνθεί από τις επιτυχίες και αυτό συνιστά ένα μεγάλο εσωτερικό στοίχημα στο οποίο η ΕΟΚ δεν έχει μπορέσει να βρει τις κατάλληλες απαντήσεις ακόμα, είτε παίζει «ξένα» χαρτιά (πχ, Τρινκιέρι), είτε «ντόπια»…
Για να επιστρέψουμε στο ποδόσφαιρο, ένα είναι το σίγουρο: η αποτυχία είναι οριστική, μεγάλη και εκκωφαντική. Η Ελλάδα είναι με διαφορά η μεγαλύτερη απογοήτευση της συγκεκριμένης προκριματικής φάσης.
Ένα «κατόρθωμα» ντροπής, που χρίζει πλέον βαθιάς «χειρουργικής τομής». Μπορούν οι αρμόδιοι να ανταποκριθούν;
Ακόμα και αν καταλάβουν με περισσή ακρίβεια τα αίτια που οδήγησαν σε αυτά τα ανεπανάληπτα συντρίμμια -που προσγείωσαν για τα καλά όσους Ελληνάρες την «είχαν δει αλλιώς» με «ξένα κόλλυβα» (δηλαδή τα αγωνιστικά πεπραγμένα των παιδιών που φορούσαν τη φανέλα τόσα χρόνια)-, θα πρέπει να αποδείξουν ότι η σημερινή ΕΠΟ μπορεί να τα καταφέρει στη «διαχείριση κρίσης».
Πολλοί το αμφισβητούν. Και εκείνοι που για τους δικούς τους (σωματειακούς κατά βάση…) λόγους θέλουν την αλλαγή φρουράς όσο πιο σύντομα γίνεται, και εκείνοι που χωρίς κανένα προσωπικό όφελος διαβλέπουν τις αδυναμίες και τις δυσλειτουργίες του σήμερα και των φυσικών εκπροσώπων του…
Σε καιρούς μνημονιακής λαίλαπας υπήρχαν κάποια πράγματα που κρατούσαν «αντίσταση», χαρίζοντας στον κόσμο κάποιες ανάσες αισιοδοξίας.
Εν έτει 2015, ένα από αυτά τα «πράγματα», η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, αποφάσισε (που λέει ο λόγος…) να «εναρμονιστεί» με το γενικότερο κλίμα. Δυστυχώς.
Το μόνο παρήγορο είναι πως κάθε τσουλήθρα κάποτε τελειώνει. Υπάρχουν, βέβαια, αυτοί που συνέρχονται γρήγορα από την πρόσκρουση, αλλά και εκείνοι που εθίζονται στη «στενή επαφή» του σώματος τους με το λείο κεκλιμένο διάδρομο, και ανεβαίνουν με… το χαμόγελο στα χείλη… για να νιώσουν ξανά τον «ηδονισμό» μιας συνεχούς πτώσης.
Για να γείρει η πλάστιγγα στην πρώτη πλευρά (ανα)ζητούνται τα κατάλληλα πρόσωπα. Υπάρχουν; Το μέλλον θα δείξει και εδώ…
Έως τότε, ας κρατάμε -έστω και δυσανασχετώντας- τα λερωμένα μαντήλια της πρόσκαιρης οδύνης, ας βλέπουμε Ρουμάνους, Βορειο-ιρλανδούς και Ούγγρους να «προελαύνουν», και ας αφήσουμε τα συναισθήματα να μας κατακλύσουν, γιατί αν δεν τα νιώσουμε στο πετσί μας δεν θα πειστούμε ότι πρέπει να προσπαθήσουμε για να μην τα ξαναζήσουμε σύντομα…
Κώστας Μαρούντας
efsyn.gr
