Δεκάδες χρόνια πριν και συγκεκριμένα στα τέλη του 18ου αιώνα, ο άγγλος πολιτικός και φιλόσοφος, εβραϊκής καταγωγής, Μ. Ντισραέλι είχε πεί: «οι κυβερνώντες είναι ο καθρέπτης των κυβερνωμένων».
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά η φράση του άγγλου πολιτικού στοιχειώνει ακόμη την Ελληνική κοινωνία, αν και ο ίδιος δεν αναφέρονταν στην περίπτωση μας. Παρ’ αυτά η ρήση του μας ταιριάζει γάντι. Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, οι απεργιακές κινητοποιήσεις αγροτών, δικηγόρων, μηχανικών, φαρμακοποιών, δημοσίων υπαλλήλων, ελεύθερων επαγγελματιών κλπ. βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους ως αντίδραση στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση. Ουδείς αντιλέγει ότι τα νέα μέτρα του ασφαλιστικού δεν είναι επώδυνα και στην πληθώρα των περιπτώσεων αδύνατο να εφαρμοστούν.
Εδώ θα κάνω μία αναγκαία παρενθετική παρέμβαση. Αλήθεια, πότε στην Ελλάδα όταν καταπατούνταν τα δικαιώματα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδος, πλαισίωναν την τάξη των καταπατημένων και άλλες κοινωνικές ομάδες σε ένδειξη συμπαράστασης; Ποτέ. Όλοι μας, μέσω των επαγγελματικών μας λειτουργημάτων, δρούσαμε πάντα ως συντεχνιακή μονάδα. Μας ένοιαζε και μας έκοπτε μόνο το δικό μας συμφέρον.
Έλα όμως, που αυτό από ανέκαθεν εκμεταλλεύονταν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Ουδέποτε σταθήκαμε να υποστηρίξουμε τα δίκαια της εκάστοτε συντεχνίας όταν αυτή τα διεκδικούσε. Αντιθέτως, ήμασταν πάντα μέσα στην αντίδραση γιατί δεν εξυπηρετούμασταν, όταν π.χ απεργούσαν οι ταξιτζήδες, ή οι ιατροί και πάει λέγοντας. Δεν θέλω εδώ να νομίσετε ότι δίνω το δίκαιο στους εκάστοτε απεργούς, γιατί στην πληθώρα των περιπτώσεων, επί καλών εποχών, τα αιτούμενά τους δεν ήταν πάντα δίκαια. Ο καθένας μας κόπτονταν μόνο για το δικό του το συμφέρον, αδυνατώντας να καταλάβει ότι, το συμφέρον του κοινωνικά ισάξιου με μας επαγγελματία επηρεάζει και το δικό μας συμφέρον. Κοντολογίς ο εαυτούλης μας και τίποτε παραπέρα. Κλείνει η παρένθεση.
Όπως προείπα, οι εκάστοτε συντεχνίες απαιτούσαν και πολλές φορές επωφελούνταν των κυβερνητικών παροχών, προ παντός μη χάσει το πελατειακό κράτος και οι ωφελούμενοι αυτού πολιτικοί μας. Όλοι μας κατεβαίναμε στους δρόμους για το δικό μας και μόνο συμφέρον, αδυνατώντας να δούμε το τι θα επακολουθούσε από αυτή μας την εμμονή, και εξηγούμαι. Αλήθεια, ενώ όλοι μας γνωρίζαμε πως δίδονταν οι επιδοτήσεις στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, και με την πληθώρα αυτών να μην τις δικαιούνται, πόσοι βγήκαμε στους δρόμους να φωνάξουμε για την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος και όχι μόνο; Ουδείς. Αλήθεια, όταν απαιτούσαν και έπαιρναν οι συντεχνίες των υψηλόμισθων δημοσίων υπαλλήλων προνομιακά επιδόματα που δεν τα άξιζαν, πόσοι από εμάς βγήκαν να φωνάξουν για την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος; Ουδείς.
Αλήθεια, όταν τα ποσοστά αναπλήρωσης των συντάξεων, για ορισμένους κλάδους, ξεπερνούσαν σε ποσοστό το 120% του βασικού μισθού με αποτέλεσμα ένας που έβγαινε σε σύνταξη να παίρνει περισσότερα ως συνταξιούχος παρά όσα έπαιρνε ως εργαζόμενος, γιατί δεν βγήκαμε στο δρόμο να φωνάξουμε; Αλήθεια, όταν δίνονταν με απευθείας αναθέσεις τα δημόσια έργα που συν τοις άλλοις ήταν και υπερ-κοστολογημένα, βγήκε κανείς στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί; Ουδείς. Η στήλη δεν επαρκεί για να περιγράψει όλες τις παθογένειες που ταλανίζουν τον κοινωνικό ιστό της Χώρας μας. Όλοι μας κοπτόμασταν για το δικό μας συμφέρον, αδυνατώντας να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε ότι, η εκάστοτε παροχή στις διάφορες συντεχνίες δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα, επηρέαζαν αλλά και συνεχίζουν να μας επηρεάζουν όλους μας ανεξαιρέτως. Ως επίλογο διάλεξα να σας παραθέσω ένα απόσπασμα από την καθεστωτική καθημερινή, και συγκεκριμένα του αρθρογράφου της κ. Θεοδωρόπουλου, όπου το Μάϊο του 2014, έγραφε μεταξύ άλλων: «Στις τάξεις περιλαμβάνονταν οι λεγεώνες των δημοσίων υπαλλήλων, οι επιδοτούμενοι αγρότες, η επιστημονική κοινότητα της χώρας.
Ποιοι εξαιρούνταν από το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας στο εσωτερικό τους, ποιοι δεν είχαν τη δυνατότητα να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους έξω από το κέντρο όπου τραγουδούσε η Βίσση, ποιοι δεν μπορούσαν να πάνε στη Μύκονο το καλοκαίρι ή το Πάσχα; Ελάχιστοι και δακτυλοδεικτούμενοι. Οι αποκλεισμένοι από το «οικονομικό θαύμα» της ευρωπαϊκής Ελλάδας, όσοι δεν ξυπνούσαν μεσημέρι για να απαντήσουν στο τηλεφώνημα της τράπεζας που τους πρότεινε την τελευταία της πιστωτική, ήταν ελάχιστοι.»
ΚΕΡΒΕΡΟΣ
