Τι να γράψεις δηλαδή που για 

όλα τώρα πια έχει χυθεί μελάνι .

Ίσως να γράψεις για όνειρα
μα ποιος κατάλαβε ποτέ τι είναι τελικά .

Όνειρα , όνειρα , όνειρα …
Α! ναι!!! Όνειρο θερινής Νυκτός!
Μα στάσου! Το έχουνε γράψει ήδη !

Να γράψεις κάτι όμορφο
Που να το βρεις αλήθεια

Ας γράψεις τότε άσχημο ,
ω! τι πρωτοτυπία !

Μήπως δεν είν’ ζητούμενο
τι ακριβώς θα γράψεις
μα τι ακριβώς σου ζητηθεί,
σαν γίνεις αναγνώστης.

Εκείνος πάντα χαίρεται
βιβλίο σαν διαλέξει!

Το άκουσμα , το άγγιγμα
ακόμα και η μυρωδιά
του φύλλου αναστατώνει!

Κι όπως οι λέξεις ακουμπούν
στα μάτια του , σαν έχει,
αυτός ψάχνει επίμονα
κι αχόρταγα θαρρείς
στην πέμπτη απ’ τις αισθήσεις του
απλώς κάτι να νιώσει !

Ίσως δεν είν’ ζητούμενο
τι ακριβώς θα γράψεις
μα τι ακριβώς θα αισθανθείς
σαν γίνεις αναγνώστης!

Ανδρέας Π.