Τύμπανα πολέμου ακούγονται χρόνια τώρα, και πολύς ο καιρός που ο πόλεμος αυτός, ύπουλος, ακήρυχτος και ως εκ τούτου ιδιαίτερα επικίνδυνος, έχει κορυφωθεί εναντίον της χώρας.
Πιστεύω, ή μάλλον φοβούμαι, και ας μου συγχωρεθεί από όσους και όσες διαφωνούν με αυτή μου την άποψη, ότι η ιταμή απαίτηση της τότε φασιστικής Ιταλίας να περάσει τα στρατεύματά της μέσα από τη χώρα μας ήταν λιγότερο ατιμωτική ή ακόμη και εθνικά καταστροφική, σε βάθος χρόνου, από αυτό που βάρβαρα σήμερα και τόσο ταπεινωτικά –σε διάρκεια επιβολής και καταστροφικής ίσως επίπτωσης– μας επιβάλλεται.
Πιστεύω όμως σταθερά, και το έγραψα, ότι η επιλογή του πρωθυπουργού ήταν τελικά η πιο σοφή στάση, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, γεγονός που είναι και δηλωτικό της τραγικότητας της κατάστασής μας.
Στην πολύ δύσκολη, λοιπόν, αυτή κατάσταση, αξιοσημείωτη είναι η στάση των περισσότερων δημοκρατικών κομμάτων της χώρας, που υπό την πίεση και την αφάνταστη βαρβαρότητα των νεοφιλελεύθερων κυρίως δανειστών μας, αναγκάζονται να βρουν, εκόντες-άκοντες, έναν ελάχιστο κοινό δρόμο δράσης.
Και αναφέρω εδώ ότι αυτό γίνεται από τα περισσότερα δημοκρατικά κόμματα, γιατί δυστυχώς, το σεβαστό για τους αγώνες του ΚΚΕ πιστεύει ότι τις κρίσιμες αυτές στιγμές η δική του θέση είναι στις κερκίδες, μαχητικός αγωνιστής και διεκδικητής ενός άλλου, παγκόσμια σήμερα μοναχικού αλλά ωστόσο σεβαστού και εν τέλει καθαρού δρόμου, που δυστυχώς ωστόσο τη στιγμή αυτή το καθιστά θεατή των εξελίξεων.
Κι αυτό, κατά τη ταπεινή μου γνώμη, γιατί ακράδαντα, αλλά λανθασμένα πιστεύει, σε πρακτικό επίπεδο, ότι υπάρχει σήμερα, στην εποχή της παροχής υπηρεσιών και του επικυρίαρχου χρηματοπιστωτικού οικονομισμού, μια εργατική τάξη που θα μπορούσε να ταυτιστεί με το μαρξικά νοούμενο προλεταριάτο και ότι ο καπιταλιστικά ντοπαρισμένος και αποπροσανατολισμένος πολίτης, με τα δύο και τρία κινητά, τα λάπτοπ και τις συνεχείς ενασχολήσεις του με το διαδίκτυο θα έρθει στιγμή που θα επαναστατήσει.
Καθώς λοιπόν πιστεύει ότι σύντομα θα ωριμάσουν οι συνθήκες και ότι η εκμετάλλευση και η καταπίεση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα οδηγήσουν, νομοτελειακά, σε μια ξαφνική κοινωνική επανάσταση, το ΚΚΕ αδρανοποιεί, δεν επικαιροποιεί ή νεκρώνει πλήρως τον θεωρητικό του λόγο.
Αφήνει, και μάλιστα εντελώς αντιμαρξικά, αντιδιαλεκτικά και ενάντια σε κάθε προσπάθεια μιας διαλεκτικής κίνησης και σύνθεσης, τον φιλοσοφικό του λόγο άγονα στάσιμο, απροσάρμοστο στο σύγχρονο συνολικό πλαίσιο και τελικά απροετοίμαστο για ό,τι θα έρθει, ή και για ό,τι θα μπορούσε ο λόγος αυτός ιστορικά να προκαλέσει.
Η χώρα χρειάζεται μια σταθερή και μακρόπνοη πολιτική πολλαπλών επιλογών, στοχεύσεων και κινήσεων, που θα έχουν επιλεγεί μέσα από έναν σοβαρό σχεδιασμό μελλοντικών στοχοθεσιών και μεταρρυθμίσεων, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και τα γερά «χαρτιά» που διαθέτουμε σε οποιονδήποτε τομέα.
Πρέπει επομένως εδώ να γίνει πολλή δουλειά. Δουλειά από ένα αναβαθμισμένο πλέον πολιτικό σύστημα, μιας εντελώς διαφορετικής νοοτροπίας και ενός εντελώς διαφορετικού πολιτικού ήθους. Ενός ήθους που δεν θα επιτρέπει πλέον σε όσους περίτεχνα και «ευφυέστατα» ενέπαιζαν τόσα χρόνια τον λαό, και ευτυχώς δεν ήταν όλοι, να ξαναεμφανιστούν ξεδιάντροπα μπροστά του, φωνασκούντες και ασχημονούντες.
Γιατί, δυστυχώς, παρ’ όλες τις ιστορικές μας παρακαταθήκες δεν συνειδητοποιήσαμε την αριστοτελική θέση ότι η οικονομία, που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής θεωρίας του Σταγειρίτη, δεν μπορεί παρά να μελετάται σε σχέση πάντα με την ηθική φιλοσοφία και να αποσκοπεί στην ουσιαστική ευδαιμονία του ανθρώπου.
Στο πλαίσιο αυτό, καμία σκέψη δεν πρέπει να αποκλείεται δογματικά, ιδιαίτερα όταν ένα μεγάλο μέρος της σοβαρής διεθνούς οικονομικής και φιλοσοφικής κοινότητας μας προειδοποιεί να είμαστε προσεκτικοί με την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά και με τις υστερόβουλες ίσως επιδιώξεις των δανειστών μας.
Κάνοντας επομένως με όλη την ψυχή και την ειλικρίνειά μας τα πάντα για να παραμείνουμε με αξιοπρέπεια εντός της ευρωζώνης, τίποτε δεν αποκλείει, σε ένα απαραίτητο προνοητικό πλαίσιο, να εργαστούμε με νομότυπη σοβαρότητα για οποιοδήποτε άλλο εναλλακτικό σχέδιο δράσης.
Στην περίπτωση όμως αυτή θα απαιτηθούν λίγα λόγια, λιγότερες συνεντεύξεις και καθόλου μορφασμοί. Το απαιτεί, αν μη τι άλλο, η θεωρία παιγνίων –που δεν ήταν βέβαια γνωστή την εποχή του Μαρξ– όταν την εξειδικεύσουμε στις μπλόφες της πόκας και του πόκερ.
Ι.Ν. Μαρκόπουλος
efsyn.gr
