Τι είχαν μέσα οι παλιές σχολικές τσάντες (φωτό)

Ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς από τη Δευτέρα και η τσάντα των παιδιών του δημοτικού αναμένεται να επιστρέψει γεμάτη βαριά, για τους μικρούς τους ώμους, βιβλία. Μεταπολεμικά τα παιδιά είχαν το αντίθετο πρόβλημα.

Παρακάτω θα «ανοίξουμε» τη σχολική τσάντα των παιδιών την μεταπολεμική περίοδο που, όταν υπήρχε, είχε τα απολύτως απαραίτητα.

Αρχικά, μέχρι το 1964 που σχολικά βιβλία παρέχονται δωρεάν από το κράτος, το βιβλίο αποτελεί είδος πολυτελείας για τους φτωχούς μαθητές και φυλάσσεται με ευλάβεια από τους μαθητές. Αντί για τετράδιο και μολύβι υπάρχει η πλάκα και το κονδύλι.

Θρανία με μελανοδοχεία αντί μολυβιού.

Η πλάκα είναι ένα μαύρο πινακάκι σε διάφορα μεγέθη  ενώ το κοντύλι μοιάζει με στενόμακρη κιμωλία, με την οποία τα παιδιά γράφουν πάνω στη πλάκα. Η τελευταία περικλείεται  από ξύλινο πλαίσιο που πάνω του δένετε με σκοινάκι ο σπόγγος. Στη πάνινη τσάντα, ο μαθητής της πρώτης και δευτέρας τάξης, έχει την πλάκα και ένα πίνακα σε μικρογραφία. Στην άκρη της πλάκας υπάρχει τρύπα 5-6 εκατοστών, όπου δένετε ο σάκος που συγκρατεί το κοντύλι, ενώ στο πάνω μέρος του έχει μια χαρακιά, για να συγκρατείται ο σπάγκος. Στη τρύπα της πλάκας βρίσκεται κι άλλος σπάγκος με μικρό σφουγγαράκι θαλάσσης για το σβήσιμο ο οποίος δένετε για να μη χαθεί, ή μικρό πανί.

Στο δρόμο για το σχολείο με τη σάκα στο χέρι.

Στις μεγαλύτερες τάξεις τα παιδιά χρησιμοποιούν πένα και μελανοδοχείο, που μπαίνουν σε ειδική θήκη που υπάρχει στο θρανίο. Βουτούν την πένα στο μελανοδοχείο κι γράφουν υπολογίζοντας με ακρίβεια πόσο μελάνι χρειάζεται για να μη  μουντζουρωθεί το τετράδιο και αλλοιωθούν τα γράμματα, αφού η καλλιγραφία είναι καθοριστική στη βαθμολογία τους.

Όταν δεν υπάρχουν θρανία επιστρατεύεται η φαντασία…

Στη σάκα, αρχικά υπάρχει μόνο ένα τετράδιο γραφής, με γραμμές για γραφή κειμένου -«αυλακιές» όπως έλεγαν οι αγρότες-και αριθμητικής με τετράγωνα κουτάκια. Η προτροπή των γονέων στα παιδιά είναι να γράφουν ίσια, και να μην ξεφεύγουν τα γράμματα από τις αυλακιές, και οι αριθμοί «έξω από τα σπιτάκια». Η πλάκα με το κοντύλι αντικαθίσταται από καντριγιέ τετράδια, και αργότερα από τα μισά-μισά, όλα ντυμένα από μπλε χαρτί. Τα τετράδια τη δεκαετία του ‘60 είναι πλαστικά μονόχρωμα, συνήθως μπλε, και έχουν μια ετικέτα προφυλαγμένη με πλαστικό. Εκεί, γράφουν οι μαθητές το όνομα τους, το μάθημα του τετραδίου και την τάξη τους. Υπάρχουν  τετράδια για όλα τα μαθήματα και το περίφημο «πρόχειρο» για όλες τις χρήσεις. Οι μαθητές  προσπαθούν να τα διατηρήσουν καθαρά και ατσαλάκωτα γιατί ο δάσκαλος λέει πως «το τετράδιο είναι ο καθρέφτης του μαθητή».

Σχολικό τετράδιο έχοντας από πίσω την, απαραίτητη, προπαίδεια.

Μεταπολεμικά κυκλοφορούν οι πρώτες κασετίνες σε ορθογώνιο σχήμα. Είναι ξύλινες,  ανοίγουν με ένα συρταρωτό καπάκι με ζωγραφιές και μέσα μπαίνουν μολύβια, ξύστρα, γόμα και χάρακες. Τα φτωχά παιδιά κόβουν τα μολύβια στη μέση για να τα μοιραστούν με τα αδέλφια τους. Αργότερα κυκλοφορούν και τα πρώτα στυλό. Απαραίτητο συμπλήρωμα της εποχής είναι το αγαπημένο αριθμητήριο με τις πολύχρωμες μπίλιες περασμένες σε μεταλλικές βέργες.

 

 

Κωνσταντίνος Μπορδόκας/eleftherostypos.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το agrinioreport.com δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε σημαίνει ότι συμφωνεί με τα ρεπορτάζ που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους. Συνεπώς, δε φέρει καμία ευθύνη εκ του νόμου.

 

 

 

Please follow and like us: