-->

Ο ΘΕΪΚΟΣ ΛΟΓΟΣ   

Αυτές είναι δύο  δύσκολες  έννοιες, η  ζωή και ο θάνατος του ανθρώπου για να τις κατανοήσει, όσο αφορά την ύπαρξή τους. Τι είναι η ζωή;

Ζωή είναι απλά η ύπαρξη κάθε οντότητας. Την ύπαρξη της ζωής την αντιλαμβανόμαστε συνήθως μέσα από το υλικό σώμα των αισθήσεων και του συναισθήματος. 

Κάποιοι  άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ύπαρξη της ζωής μέσα από το  συναίσθημα  της ψυχής. Οπότε υπάρχουν δυο διαφορετικές  και φιλοσοφικές ερμηνείες,  την ύπαρξη της ζωής από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Στην αρχαιότητα όπως γνωρίζουμε υπήρχαν οι  φιλοσοφικές σχολές  των  υλιστών και των ιδεαλιστών.

Θα αναφερθώ γενικά στις φιλοσοφικές σκέψεις τους. Ο σοφός υλιστής  Θαλής ο Μιλήσιος θεωρούσε την ύλη αγέννητη, άφθαρτη και αθάνατη στο άπειρο. Επίσης ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δημιουργεί την συνείδηση και όχι η συμπαντική συνείδηση δημιουργεί την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η άλλη φιλοσοφική σχολή του Πλάτωνος των ιδεαλιστών υποστήριζε ότι  ο Θεϊκός νόμος της δημιουργίας  περιέχει την ακμή, πτώση, παρακμή. Το μόνο αγέννητο, άφθαρτο και αιώνιο που προϋπήρχε ήταν ο Λόγος, που σημαίνει ότι ο Λόγος είναι ο Θεός. Σήμερα παρατηρούμε ότι  οι θρησκείες συγκλίνουν  με την Πλατωνική φιλοσοφία των ιδεαλιστών και οι αστροφυσικές επιστήμες με την φιλοσοφία των υλιστών.

Το συμπέρασμα βγαίνει ότι και οι δύο φιλοσοφικές σχολές έχουν δίκαιο, όπου αναφέρουν οι υλιστές για την αγέννητη και άφθαρτη αιώνια ύλη και οι ιδεαλιστές για την αιώνια και άφθαρτη  συνείδηση του Λόγου, Θεού. Αυτή είναι η αλήθεια! Η ύπαρξη της ζωής είναι ένας επαναλαμβανόμενος αιώνιος κύκλος, της αρχής και του τέλους  ή αν θέλετε ζωής και θανάτου. Οπότε η κατάληξη είναι ότι αιώνια είναι αυτά που προϋπήρχαν η ύλη και ο Λόγος.

Δυο αντίθετα πράγματα που το ένα αλληλοσυμπληρώνει το άλλο, μια ενοποιημένη λειτουργική και αδιάσπαστη κατάσταση. Το περιεχόμενο του συγκροτημένου εσωτερικού κόσμου είναι αυτό που δεν μένει σταθερό. “Τα πάντα ρει” Ηράκλειτος. Όλα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει σταθερό στην ίδια κατάσταση.

Οι αριθμοί ή τα μαθηματικά αν θέλετε είναι αυτά που μπορούν να αποδείξουν η να επαληθεύσουν τα πάντα, όμως σε αυτό το σημείο πρέπει να καταλάβουμε και να μην είμαστε πάλι απόλυτη, διότι δεν μπορούμε να κατανοούμε το αυτονόητο. Με λίγα λόγια εφόσον η αιωνιότητα και ο εσωτερικός κόσμος της δεν είναι στατικός, άλλα λειτουργικός και διαφορετικός κάθε στιγμή, είναι αδύνατον να τα περιγράψεις η να τα αποδείξεις με μαθηματικά, θα έχεις πάντα μια προσεγγιστική (απόδειξη). Για να μπορέσει  ένας ανθρώπινος νους να κατανοήσει γενικά την ύπαρξη θα πρέπει  να είναι χαρισματικός, να έχει την χάρη του Λόγου.

 

Συγγραφέας – ερευνητής  Ιωάννης Ευθυμιάδης.

Please follow and like us: