Ο Αλέξανδρος Ν. Βαρόπουλος γράφει ένα κείμενο-παρουσίαση για το «ΨΑΧΝΩ ΣΤΙΓΜΕΣ» της Αρχοντούλας Αλεξανδροπούλου-Κομπορόζου

Το «ΨΑΧΝΩ ΣΤΙΓΜΕΣ» της Αρχοντούλας Αλεξανδροπούλου-Κομπορόζου είναι μια καλαίσθητη ποιητική συλλογή, την οποία επιμελήθηκαν οι Εκδόσεις «Στεφανίδη».

ΝΕΦΕΛΕΣ

Τ’ ανάλαφρο τίναγμα του σεντονιού
η μάνα
και το σεντόνι να ξεκουράζεται
στου ήλιου το μεσουράνημα
νωχελικά απλωμένο σώμα αμνών
στο γρασίδι.

 

Μικρά πετάγματα της μνήμης, ευφρόσυνες στιγμές κι ανασκιρτήματα της ποιήτριας σε αντικείμενα απλά και ταπεινά (το σεντόνι και το στρώμα του κρεβατιού) κι ανάμεσα σ’ αυτά η «μάνα» σαν μια ιέρεια της οικογενειακής λατρείας.

 

Ο ΦΟΝΟΣ ΜΙΑΣ ΝΤΟΜΑΤΑΣ

Κόκκινο του αίματος
αφηνιασμένο φως
διαθλάται απ’ το ρουμπίνι
του δαχτυλιδιού
κόκκινος χυμός να ξεχειλίζει
ανάμεσα στα δάχτυλα
και να πλημμυρίζει το δέρμα.

 

Το ποίημα αυτό, είναι, για την ταπεινότητά μου, μια μεγάλη έκπληξη κι ένας ευχάριστος αισθησιασμός. Είναι ένα ποίημα τόσο ευρηματικό, τόσο σπουδαίο και σημαντικό και μεγάλο, όσο ασήμαντο και μικρό είναι το αντικείμενο που ενέπνευσε την ποιήτρια.

 

ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ

Τα σωθικά της λέξης διερεύνησα
στον πάγκο της γλωσσολογίας
τα τεμάχισα.

Την άνοιξα βιάζοντας την ιστορία της
για να πω πως τάχα γράφω ποίηση.

Το πλαστό της πλάσης δεν τής μοιάζει
το είδα να σωριάζεται στον πάγκο μου

[…]

Ο Αριστοτέλης γράφει «επίσκεψις ονομάτων αρχή σοφίας» και πράγματι, το ψάξιμο των λέξεων και μάλιστα των λέξεων της ελληνικής γλώσσας, η οποία είναι πολυπαραγωγική και νοηματική, όπου η εικόνα της λέξεως, «το σημαίνον», και το περιεχόμενο της λέξεως, «το σημαινόμενο», έχουν μεταξύ τους μια σχέση ουσιαστική, αιτιώδη και αλληλοσυμπληρούμενη, (όπως, π.χ. η λέξη «άνθρωπος» από το «αρθρώνω λόγον») και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλες οι γλώσσες του κόσμου — όσον αφορά τη φιλοσοφία, την ιατρική και τα μαθηματικά — χρησιμοποιούν λέξεις ελληνικές.

Γενικά: α) Η ποιήτρια Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου — στα ποιήματά της — αναθυμάται και αναβιώνει έντονα την παιδική και οικογενειακή ζωή της: τα πρόσωπα, τα πράγματα και τις διάφορες καταστάσεις. Τόσο πολύ, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι αρκετά ποιήματά της μοιάζουν με βαθιές αναπνοές. Ο Ελύτης γράφει: «Η ποίηση είναι σαν την ανάσα μας. Και τί θα γινόμασταν αν η ανάσα μας λιγόστευε;»

β) τα ποιήματά της, ως προς τη μορφή, είναι σύγχρονα, αποδομένα σε ελεύθερο στίχο, χωρίς να χάνουν τη μουσικότητά τους, φτάνει να είναι κανείς εξοικειωμένος με τη σύγχρονη ποίηση και να αναζητά το στοχασμό και τις ρίζες της ανθρώπινης ύπαρξης.

γ) Μερικές ζεύξεις λέξεων, όπως «ο προάγγελος του χειμώνα», «αποστειρωμένη ευταξία», «παγερό ξέφωτο», «ψάρι άλικο», «η απόληξη του φυτού» και άλλες πολλές, δείχνουν μια τάση της ποιήτριας προς τον υπερρεαλισμό και δεν είναι ευκαταφρόνητη, αφού το ρεύμα του υπερρεαλισμού — εκτός από τους κατ’ εξοχήν υπερρεαλιστές (Εμπειρίκος, Εγγονόπουλος) — έχει επηρεάσει και πολλούς άλλους ποιητές (Ρίτσο, Ελύτη, Καρούζο κ.α.)

 

Αλέξανδρος Ν. Βαρόπουλος

Ποιητής

Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Please follow and like us: