Οι πόλεις που θέλουμε μετά την πανδημία

*Του Χαράλαμπου Καραπάνου

Βιώσαμε στις μεγαλουπόλεις την απαγόρευση κυκλοφορίας της Πανδημίας με όλα τα αρνητικά αλλά και όλα τα θετικά επακόλουθα και εκπλήξεις. Ας σταθούμε όμως στο δεύτερο.

Πόσες και πόσοι από εμάς δεν αισθανθήκαμε την ποιότητα της ζωής μας να αλλάζει, αυτής της πιο περιορισμένης σε κάποιους τομείς ζωής που όμως στον μικρόκοσμο της περιοχής και της γειτονιάς μας μοσχοβόλισε γιασεμί και γαρδένια.

Πόσες και πόσοι μέσα στον πανικό της πρωτόγνωρης κατάστασης και των φοβιών μας δεν πήραμε βαθιά ανάσα όταν αισθανθήκαμε σιγά σιγά ως πιο ευχάριστο το πρωινό μας ξύπνημα στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας, στην αρχή για λόγους απροσδιόριστους που δειλά δειλά αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε, να εντοπίζουμε, όπως την έλλειψη ηχορύπανσης από τα πολλά εν κινήσει αυτοκίνητα και μηχανές, από τις κόρνες και τα κάθε είδους ακαλαίσθητα ηχητικά κύματα που σαν εφιάλτης σκαλίζουν την ακοή μας.

Εντοπίσαμε δειλά δειλά ακούσματα από πουλιά που τόλμησαν να έρθουνε πιο κοντά στα σπίτια, στους δρόμους, στο ελάχιστο πράσινο που υπάρχει στον αστικό ιστό στην πατρίδα μας που σου δίνει την εντύπωση ότι φοβάται τη φύση. Αντικρίσαμε και ξεχωρίσαμε χρώματα από λουλούδια κοινά, που όμως ξαναφύτρωσαν λόγω της χαμηλής κυκλοφορίας ακόμη και στις χαραμάδες της κακής ασφάλτου. Κάθε λακκούβα κάθε κακοτράχαλο σημείο του δρόμου, πλέον ένα σημείο θετικής αισθητικής αναφοράς που δεν απέφευγες πλέον να δεις αλλά το αναζητούσες.

Ξεχωρίσαμε ακόμη πεταλούδες και τις πυγολαμπίδες που κυνηγούσαμε στους κήπους μικρά παιδιά. Ζωή παντού! Φωνές παιδιών που σε μιαν εποχή περιορισμού, ξεπέρασαν τα στεγανά των τοίχων του διαμερίσματος, της πυλωτής της πολυκατοικίας και ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος αισιοδοξίας στους δρόμους. Ποδηλάτες και πεζοί ελεύθεροι να απολαύσουν τις γωνιές τις ευρύτερης περιοχής να ανοίξουν τη δρασκελιά τους και δώσουν παλμό στη ζωή της πόλης που απέκτησε πρόσωπο.

Σάμπως μου φάνηκε ότι πλέον γνωριστήκαμε αρκετοί με τους γείτονες που δεν είχαμε ευκαιρία και χώρο ποτέ να γνωριστούμε… κάτι θύμισε γειτονιά ανθρώπινη, τόπο να ζεις και να ονειρεύεσαι.

Και ο αέρας πιο καθαρός, εκείνα τα βράδια σου έφερνε τη μοσχοβολιά του νυχτολούλουδου. Γιατί λοιπόν να μην διδαχτούμε κρατώντας τα θετικά μιας κακής εμπειρίας, κάνοντας στοίχημα της επόμενης ημέρας αυτήν την εικόνα που μάγεψε τους περισσότερους;

Γιατί να μην κάνουμε τις πόλεις μας πιο ανθρώπινες, πιο ζωντανές, με παλμό, με χρώματα και αρώματα, με περιπάτους γεμάτους εικόνες και μοσχοβολιές.

Και ξέρω, τίποτε δεν είναι εύκολο αλλά όταν εμείς συγκρατηθήκαμε -εξ ανάγκης- υπήρξε τέτοια αλλαγή και όταν οι αρχές του τόπου το θελήσουν και το σχεδιάσουν τότε μπορούμε να έχουμε μια Πόλη όμορφη πραγματικά να ζεις!

 

 

Δικηγόρου, Μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου και του Δικηγορικού Συλλόγου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Γερμανίας, Μέλους της Επιτροπής Ευρωπαϊκής και Διεθνούς Πολιτικής FDP Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.