«Η νεκρανάσταση του Δέκιου» της Αγγελικής Δόνου

Άκρως επίκαιρο αν και γραμμένο περίπου στα 13 χρόνια πριν…

Ένα ποίημα της Αγγελικής Δόνου, το οποίο γράφτηκε για τον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Κων/νου Χατζόπουλου (ειδικής κατηγορίας με τοπική θεματολογία).

Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΙΟΥ*

Μικρό παιδί τον βάδισα

πολλές φορές το δρόμο εκείνο  

που έβγαζε στης εκκλησιάς τον πλουμιστό,

πανώριο κήπο.

Δάσος πυκνό το προσκεφάλι σου

ξωκλήσι μου παλιό, κι αγαπημένο

δάφνες, ελιές, κυπαρισσόπουλα

πεύκων θεσπέσιες, ουράνιες ευωχίες

απ’ του Παπαποστόλη φυτεμένα τ’ άγια,

τα ροζιασμένα χέρια.

Χρώματα, σκιές, αρώματα

σπαρμένα λες απ΄ άγιο χέρι στα καπνοχώραφα

φωνές παιδιών, τραγούδια αηδονιών,

εικόνα μαγική, γλυκιά σονάτα.

*

Ο γέρο πλάτανος, στα πόδια σου

τα άχραντα  μπροστά

δεν είναι πια ορθός,

τον σώριασαν οι βέβηλοι

στα σκοτεινά τους σχέδια.

Τώρα δρόμος πλατύς, κατήφορος

με  σίδερα στις ρίζες φυτεμένα.

Κι αντίκρυ ορθή, σαν ίσκιος γκρι

μια φυλακή, από μπετόν φτιαγμένη, οικοδομή.

Ο μαρμάρινος σταυρός

και το παλιό καμπαναριό σου

δεν θα τη δουν ποτέ ξανά από ψηλά

του Βραχωριού την απλωμένη

μέχρι τον κάμπο ομορφιά.

*

Κι εμείς… αρκεί που τώρα λέμε

πως για το κακό ετούτο, όλοι φταίμε!

 Αγγελική Δόνου (Ακυλίνα)

*Δέκιος: Διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου Χριστοφόρου