Εφαρμόζοντας σωστά την Πατριαρχία: η λύση στο πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο της χώρας

Το παρόν κείμενο συγκεντρώνει ανάλυση πολιτικής πραγματικότητας και κοινωνικών φαινομένων με κοινό σκοπό να δείξει τον ανάλογο κατήφορο που η χώρα εκούσια έχει ακολουθήσει σε κάθε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Οι Ευρωεκλογές ήταν μια δοκιμασία, στην οποία εκφράστηκε η κοινή γνώμη παρούσα και μη σε όλο το σύνολο των Κρατών- Μελών.

Πέραν της άρνησης του κόσμου να προσέλθει στην κάλπη ως αναποτελεσματική βέβαια πράξη αντίδρασης, υπήρξαν χώρες με πρωθυπουργούς που προκήρυξαν εκλογές (Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο) ή έχασαν δημοτικότητα (Γερμανία, Ελλάδα), ενώ η <<Λαϊκή Δεξιά>>, ειδικά στη Γαλλία, <<κέρδισε έδαφος>>.

Εν Ελλάδι το κυβερνητικό σχήμα δέχεται σφοδρή εσωτερική και λαϊκή αμφισβήτηση με τον Ελληνα ΠΘ να προβαίνει σε ανασχηματισμό, που δε φαίνεται να πείθει πολιτικούς αντιπάλους και δεν τους εμποδίζει να ζητήσουν Εθνικές Εκλογές. Φίλα προσκείμενοι στις παρούσες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (αντίστοιχα και στην Ελληνική) πολιτικοί και δημοσιογράφοι ανησυχούν για το <<προβάδισμα της Ακροδεξιάς >>. <<Ακροδεξιά>> θεωρείται σύμφωνα με παγκόσμιες εγκυκλοπαίδειες κάθε θεωρία φιλική προς δικτατορικό καθεστώς και επεκτατική σε άλλα κράτη ιδεολογία. Εκεί έχουν συμπεριληφθεί πρόσωπα με απόψεις κατά ΛΟΑΤΚΙ, Πράσινης Ανάπτυξης, προσέγγισης με Τουρκία  – Σκόπια κλπ. Γιατί όμως αυτή η αυξημένη χρήση του όρου;

Δεν είναι 100% άδικη. Προέρχεται από τις  της Πατριαρχίας, όπως αυτή ως κοινωνικό σύστημα εφαρμόστηκε από καταβολής Ελληνικού Κράτους εδώ και 200 περίπου χρόνια έως σήμερα. Η άρνηση του λαού να δράσει ορθολογικά οδηγεί σε καταχρήσεις θέσης και κοινωνικών – πολιτικών ρόλων, ειδικά τις δεκαετίες 1950 -1970.Η Πατριαρχία που γνωρίσαμε ανέκαθεν έκρυβε <<δόσεις αυταρχισμού >> και άνευ ουσίας στερεότυπα που αυτή τη στιγμή δικαιολογούν τη συμπεριφορά των ιδεολογικών της αντιπάλων. Τα χρόνια που έζησαν οι γονείς και οι παππούδες μας η θέση του Δασκάλου, του Χωροφύλακα, του Προϊστάμενου εκάστοτε εργασίας, του γονέα, του Κληρικού ήταν και ίσως ακόμα να είναι συνδεδεμένη με σκληρή εξουσία και φόβο. Πολύς κόσμος μιλάει για τους <<νοικοκύρηδες>> παλαιών εποχών που πήγαιναν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία οικογενειακώς έχοντας οικονομική επιφάνεια και κύρος αλλά πίσω απ τις κλειστές πόρτες των σπιτιών ή στο παρασκήνιο ήταν αδίστακτοι και βάναυσοι υπό το <<κάλυμμα>> του <<θρήσκου και ευυπόληπτου>>. Ανούσιοι ειλικρινά περιορισμοί στην ενδυμασία, ειδικά των γυναικών, και στη σύναψη γάμου / /ανατροφής παιδιών προκάλεσαν καταπιεστικές συνθήκες σε σπίτια και σχολεία με κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους γονέων – δασκάλων – ιερέων (κυρίως στα χωριά της υπαίθρου ). Κάποια φαινόμενα παρατηρούνται ακόμα.

Το αποκορύφωμα ήταν η Χούντα του 67 .Ήταν ο απόλυτος εκφραστής της υποστήριξης προς τις παραπάνω παθογένειες με ακόμα ένα πρόσθετο στοιχείο :την εφαρμογή Κρατικής Βίας από πλευράς Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας για <<εθνικούς λόγους >>. Θεωρήθηκε η βία ως <<φάρμακο>> όλων των <<ασθενειών>>, και προς αυτή την κατεύθυνση ευνοήθηκαν τα σχολεία, η Εκκλησία και οι οικογένειες <<ως παραγωγικές Δυνάμεις του Έθνους >> τότε, προσθέτοντας και διδασκαλίες περί <<Ελληνικού Έθνους και Ορθόδοξης θρησκείας>> στον κόσμο. Χειρότερη  για τα 2 τελευταία δε θα μπορούσε να υπάρξει.

Τι κατάφερε η τακτική αυτή; Το απολύτως αντίθετο. Ώθησε το <<μεγάλο κοπάδι>> που λέγεται Ελληνικός λαός στο άλλο άκρο. Κανείς δε θέλει να ακούει τις λέξεις Έθνος – Εκκλησία-δάσκαλος-πάτερ ούτε δέχεται έλεγχο για τυχόν παραπτώματα του σαν μετατραυματικό σοκ από μια περίοδο που ίσως δεν έζησε ο ίδιος αλλά οι γονείς του. Οργανώσεις ΛΟΑΤΚΙ διεκδικούν την αντικατάσταση της βιολογικής οικογένειας <<για να δώσουν αγάπη στα υιοθετημένα παιδιά >>, ενώ όποιος δηλώνει πατριώτης δέχεται κατηγορίες για <<νεοναζί συμπεριφορά >>. Και όλα αυτά λόγω έλλειψης μέτρου δεκαετίες νωρίτερα.

Στο τελευταίο θα ήθελε ο γράφων να σταθεί λίγο παραπάνω. Άτομα ή κόμματα με πατριωτικές θέσεις εμφανίζονται ταυτόχρονα φιλοχουντικοί ή φίλοι της μοναρχίας ή κατά των Εβραίων ή κατά των μασόνων . Οι ίδιοι ενώ στην πράξη είναι όντως ακροδεξιοί δηλώνουν συντηρητικοί δεξιοί. Εδώ είναι η ρίζα του προβλήματος. ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΝΤΕΛΩΣ. Οι δεύτεροι είναι δημοκράτες και ορθολογικά σκεπτόμενοι χωρίς υποστήριξη προς ξενόφερτους και ανίκανους πραξικοπηματίες που δεν τηρήσανε αυτά που έλεγαν και καταπίεσαν χωρίς λόγο τον τοπικό πληθυσμό με μηδέν θετικό αποτέλεσμα. Οι ακροδεξιοί δεν δημιουργούν δικό τους πολιτικό χώρο διότι πολιτικά δεν έχουν μέλλον. Ας πάψουν όμως να διεισδύουν στο χώρο των υγιών δεξιών πατριωτών, διότι επιδεινώνουν την εθνική και κοινωνική καταστροφή που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Η λύση για το πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο είναι συντηρητική πατριωτική δημοκρατική δεξιά, που θέτει εκτός νεοναζί αποχρώσεις. Ο πραγματικός δεξιός διαφυλάσσει το Σύνταγμα χωρίς ανόητα πραξικοπήματα και τανκς στο δρόμο, με αποκατάσταση του συστήματος υγείας, παραγωγή και των 3 τομέων οικονομίας, για να χει ο πολίτης τα προς το ζειν. Ασφαλίζει τα σύνορα και αποτρέπει εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους, χωρίς <<προοδευτικές ιδέες>> άνευ λογικής. Η βάση όλων είναι η Εθνική Συνείδηση.

Η Πατριαρχία που ξέραμε είναι στρεβλή θεώρηση της κανονικής και εξυπηρετεί τους εχθρούς της, όπως και του Ελληνικού Έθνους και της Ελληνικής κοινωνικής δομής. Η θεραπεία του Πατριαρχικού συστήματος σημαίνει ατομική και κοινωνική πρόοδος για κάθε συμπολίτη μας.

Απλά χρειάζεται ορθολογισμό για να το καταλάβουμε. Δεν είναι δύσκολο.

φωτό: