Ενας αμετανόητος μεταρρυθμιστής

Ηχηρή παρέμβαση από τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Ύστερα από μια μικρή περίοδο σιωπής και αναστοχασμού επιστρέφει δριμύτερος. Αξιοποιώντας τη στρατηγική αμηχανία της παράταξής του και το έλλειμμα ηγεσίας που την ταλαιπωρεί -ορατό διά γυμνού οφθαλμού- καταθέτει τη διαθεσιμότητά του.

samaras_117Διαβάζοντας το άρθρο του στην ιστοσελίδα liberal.gr καταλαβαίνεις ότι δεν θέλει να περιοριστεί σε ρόλο σχολιαστή που κρίνει και αξιολογεί εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς την κατάσταση ή βετεράνου πολιτικού που παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα και συμβουλεύει από καθέδρας, αλλά επιθυμεί διακαώς να βρεθεί ξανά στην πρώτη γραμμή της μάχης.

Υπερασπίζεται τη διαδρομή του (η απουσία αυτοκριτικής βεβαίως είναι εκκωφαντική) και δεν κρύβει τη φιλοδοξία του να εμπλακεί ενεργά στην προσπάθεια υλοποίησης του προγράμματος που, όπως ισχυρίζεται, έμεινε στη μέση λόγω της επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Παραδέχεται ότι έγιναν λάθη, στο μακρινό παρελθόν όμως, τότε που αυτός διέσχιζε την πολιτική έρημό του, ότι το πρώτο Μνημόνιο είχε κατασκευαστικές αδυναμίες, τις οποίες εγκαίρως είχε επισημάνει με τα Ζάππεια, χωρίς όμως να εισακουστεί, αλλά από τότε που ανέλαβαν με τον Ευάγγ. Βενιζέλο τις τύχες της πατρίδας, τα πράγματα εξελίχθηκαν καλά, το μέλλον διαγραφόταν φωτεινό και ελπιδοφόρο, ωστόσο το πείραμα διεκόπη βιαίως γιατί ο λαός παρασύρθηκε από τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ, εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα και τώρα καλείται να πληρώσει το βαρύ τίμημα.

Δεν έχουν πάντως χαθεί τα πάντα. Η αισιοδοξία μπορεί να επιστρέψει, υπό την προϋπόθεση ότι θα κλείσει σύντομα αυτή η δυσάρεστη παρένθεση που άνοιξε τον Ιανουάριο του 2015 και πήρε παράταση (παραδόξως για τον κ. Σαμαρά) τον Σεπτέμβριο.

Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, «οι φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν και θα ολοκληρωθούν, όσο κι αν λυσσομανάνε οι κρατιστές, όσο κι αν πελαγοδρομεί ο κ. Τσίπρας που δίνει απελπισμένα αγώνα οπισθοφυλακών».

Από ποιους άραγε, αφού η σημερινή κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να το κάνει γιατί βρίσκεται σε διαφορετικό μήκος κύματος; Από μια άλλη κυβέρνηση; Πώς θα προκύψει αυτή; Από εκλογές;

Οχι, γιατί ουδείς τις θέλει και όλοι υποστηρίζουν ότι οι συνεχείς αναμετρήσεις εμπεδώνουν κλίμα πολιτικής αστάθειας το οποίο βλάπτει σοβαρά την οικονομία. Ασε, που δεν αποκλείεται οι κάλπες να βγάλουν πάλι δυσάρεστες εκπλήξεις και αντί για παρένθεση να έχουμε πολυσέλιδο δοκίμιο.

Μήπως θα βάλουν το χεράκι τους οι δανειστές; Αυτό δεν ξεκαθαρίζεται. Δεν θα ήταν φρόνιμο να γίνει πιο σαφής στο θέμα αυτό ο κ. Σαμαράς γιατί πολλοί θα υποψιάζονταν ότι φλερτάρει με τη «λύση» της κοινοβουλευτικής εκτροπής;

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτηρίζει τις μεταρρυθμίσεις φιλολαϊκές γιατί απελευθερώνουν τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας, ενισχύουν την ιδιωτική πρωτοβουλία που καρκινοβατεί και την ανταγωνιστικότητα που καταρρέει.

Η λέξη «μεταρρύθμιση», δημοφιλής και με προοδευτικό πρόσημο, έχει κακοποιηθεί βάναυσα τα τελευταία χρόνια από τη Δεξιά και τη μεταλλαγμένη Σοσιαλδημοκρατία. Για τις δύο αυτές πολιτικές οικογένειες που κυριαρχούν σήμερα στην Ευρώπη, μεταρρύθμιση είναι ό,τι βοηθάει τις αγορές, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τις οικονομικές ελίτ και περιορίζει τα δικαιώματα της εργασίας, τα οποία θεωρούνται τροχοπέδη στην πορεία προς την ανάπτυξη και την ευημερία.

Τις συνέπειες αυτών των μεταρρυθμιστικών πολιτικών τις βιώνουν οι εργαζόμενοι παντού στην Ευρώπη. Ο κ. Σαμαράς, οι ομόδοξοί του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και η δεξιά πτέρυγα της Σοσιαλδημοκρατίας υπερασπίζονται ένα μοντέλο που:

  • ■ Αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες, εκτινάσσει την ανεργία στις χώρες του Νότου, σπρώχνει τη νέα γενιά στη μετανάστευση και καθιερώνει τη μερική και κακοπληρωμένη απασχόληση στις χώρες του «πλούσιου Βορρά».
  • ■ Σώζει τις τράπεζες με τα χρήματα των φορολογουμένων, εκποιεί τη δημόσια περιουσία, μειώνει τη φορολογία στους έχοντες και κατέχοντες, μεταφέρει πόρους από τους μη προνομιούχους στην «υγιή» επιχειρηματική τάξη, θέτει το κράτος και τους μηχανισμούς του στην υπηρεσία των ισχυρών.
  • ■ Εχει στόχο τη δημιουργία δύο και τριών ταχυτήτων στην Ευρώπη, επιβάλλει στους πολλούς τη λιτότητα (ως ηθικό καθήκον), αδιαφορώντας για τον προκλητικό πλούτο των λίγων (ως απόρροια του ευφυούς σχεδιασμού).
  • ■ Στήνει φορολογικούς παραδείσους για να παρκάρουν τα κεφάλαιά τους οι μεγιστάνες, στερώντας έτσι από τα κράτη πόρους που θα μπορούσαν να διοχετευτούν σε κοινωνικές πολιτικές.
  • ■ Θεωρεί παρωχημένες τις αντιλήψεις για σταθερή δουλειά με σταθερό εισόδημα, ζημιογόνα τα δίκτυα προστασίας των αδύναμων στρωμάτων, φυσιολογική κατάσταση τη μαζική φτώχεια, ατυχία την απλήρωτη εργασία, μειοψηφικές ομάδες λαϊκιστών τα συνδικάτα, όταν δεν συμμορφώνονται προς τα υποδείξεις, που αγωνίζονται για διατήρηση των κεκτημένων τους, επιβεβλημένο μέτρο για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα τις ομαδικές απολύσεις, παλιομοδίτικη διεκδίκηση τις συλλογικές συμβάσεις, κανονικότητα τη μείωση του κατώτατου μισθού, τις χαμηλές συντάξεις και τα γλίσχρα επιδόματα ανεργίας.
  • ■ Αντιμετωπίζει με αυταρχικό τρόπο κάθε παρέκκλιση, οργανώνει κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα για να εκπαραθυρώσει πολιτικούς που σκέφτονται να παραβιάσουν τους ιερούς κανόνες, εκβιάζει με οικονομική ασφυξία κυβερνήσεις που αμφισβητούν το δεσπόζον παράδειγμα, τις τιμωρεί αυστηρά όταν δεν υπακούουν, αλλά ανέχεται την καταστρατήγηση των συνθηκών αν το απαιτήσουν οι μεγάλες χώρες.

efsyn.gr

Τα σχόλια είναι κλειστά.