Έκθεση ζωγραφικής Δημήτρη Δήμα στο Μεσολόγγι

Σε μια εποχή που η ισοπεδωτική αισθητική των ”selfies” και των επιτηδευμένων «ψηφιακών» βλεμμάτων μας κατακλύζει, μια σειρά  γυναικείων πορτρέτων που ευλαβικά «πλησιάζουν»-σε απόσταση αναπνοής- τον θεατή ίσως να «ξορκίσουν» την μοναξιά μας.

Τη μοναξιά τους.

Τα γυναικεία πορτρέτα της έκθεσης, απλώνονται πάνω σε ξύλινες επιφάνειες με έντονα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου με βλέμματα που μας ταξιδεύουν από την βρεφική και παιδική ηλικία της αγνότητας, στην ομορφιά της εφηβείας και ενηλικίωσης ως το γήρας.

Μία σπουδή στην έκφραση, το βλέμμα, το συναίσθημα. Ένας ύμνος στο γυναικείο φύλο και την προσφορά του.

Από πρόσωπο σε πρόσωπο, από χρόνο σε χρόνο, οι μορφές αλλάζουν κατάσταση και με το χρώμα παίρνουν διαφορετική υπόσταση.

Μέσα από τα διαφορετικά σχέδια προσώπων επιχειρείται μία βαθύτερη προσέγγιση της ανθρώπινης κατάστασης, σε όλες της εκφάνσεις της, ανοίγοντας ένα διάλογο μεταξύ θεατή και έργου. Κάθε πορτρέτο αφηγείται τη δική του ιστορία, όμως κι αυτή αλλάζει ανάλογα με το ποιος κοιτάζει το έργο…

Πρόσωπα συχνά εκφραστικά, χαριτωμένα και ρομαντικά. Άλλα ντροπαλά, συνεσταλμένα ή αποφασιστικά, κοιτούν μετωπικά το θεατή και λειτουργούν ως μία αμφίδρομη ανάκριση. Επιδιώκουν το βλέμμα του, αποζητούν την εξονυχιστική παρατήρησή του ως την αποκάλυψη του πρωταγωνιστικού ρόλου της.