Σώτη Τριανταφύλλου: «Οι αρχαίοι Έλληνες χώνουν τη μύτη τους παντού (ξανά)»

Σ’ αυτό το βιβλιαράκι, γίνεται χαµός! 
image (3)
Μανιώδεις οδηγοί παίρνουν µέρος σε αγώνες ταχύτητας, ο Χριστόφορος Κολόµβος τα βρίσκει σκούρα στο Τρίγωνο του διαβόλου (θεόρατα κύµατα, θυελλώδεις άνεµοι) και ο Πυθέας, που δεν έχει ησυχία, εξερευνά τους παγωµένους βόρειους τόπους µακριά από τη µαµά του που µαγειρεύει πεντανόστιµα κουκιά µε σκόρδο. Ανάµεσά τους κυκλοφορούν οι αρχαίοι σοφοί και εφευρέτες: ο Αρχύτας µε το µπαλονούχο τροχοφόρο µάρκας Μεγαλοπερίστερο, ο Ερατοσθένης µε τη µεζούρα του, ψηλοί και κατάξανθοι Βίκινγκς που αναζητούν το βορειοδυτικό πέρασµα.
Επικίνδυνα ταξίδια, ακραία καιρικά φαινόµενα, περιπέτειες, γκάφες κι ανακαλύψεις: οι αρχαίοι σοφοί χώνουν τη µύτη τους παντού!

Περισσότερα

Αναστασία Παπαδάκη: «Πυρφόρος Έρως»

Μία ποιητική συλλογή αφιερωμένη στη μεγαλύτερη δύναμη αυτού του πλανήτη… τον Έρωτα!

image (2)
Το βιβλίο αποτελείται από πενήντα ποιήματα, που με ένα μεγάλο εύρος συναισθημάτων συνθέτουν την απογύμνωση της ανθρώπινης ψυχής και καρδιάς.
Η συλλογή βραβεύτηκε με την πρώτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό «Σικελιανά», το 2014 στην κατηγορία: Μεγάλη Ποιητική Συλλογή Ερωτικής Ποίησης και αποτελεί θησαυρό για τη βιβλιοθήκη σας.(Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου θα δοθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.)

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή.

Ανδρέας Π.

Κώστια Κοντολέων: «Μέσα απ’ τις ζωές των άλλων»

Πριν η ψύχρα του σούρουπου την αναγκάσει να μπει και πάλι μέσα στο διαμέρισμα, η Πέτρα μένει για λίγο να χαζέψει ένα τσούρμο παιδιών που παίζουν στο πεζοδρόμιο από κάτω και με φωνές και γέλια αναστατώνουν την γειτονιά.

image (1)
Στον ίδιο δρόμο που κάποτε αντηχούσαν οι δικές της φωνές και τα δικά της γέλια. Ασυναίσθητα προσπαθεί να ξεχωρίσει ανάμεσα τους εκείνο το ξανθόμαλλο κοριτσάκι που κάποτε υπήρξε, με τα γδαρμένα γόνατα και τα μονίμως ξεχτένιστα μαλλιά, νομίζει πως το είδε να κρύβεται πίσω από μια γκρίζα καγκελόπορτα, να της γνέφει παιχνιδιάρικα και να χάνεται για πάντα όπως για πάντα έχει χαθεί εκείνο το κεφάλαιο της ζωής της τόσο μακρινό σήμερα μα τόσο κοντινό χτες.

Περισσότερα

Ελένη Κοσμά: «Φιλιά στη γη»

Πριν από σένα
αόρατη με υφαίνει
μία αράχνη.
image (1)
Η αράχνη υφαίνει αόρατο ιστό•
υφαίνει και υφαίνει μέχρις ότου
τον ύπνο παγιδεύσει ενός ασώτου
σε εφιάλτη κυλώντας τον φριχτό:
τον εφιάλτη της αιώνιας πτώσης.
Πώς πέφτουμε από όνειρο βαθύ
σ’ άλλο κι έπειτα άλλο; Έχει στηθεί
όμοια το σκηνικό και μ’ έχει καταπιεί.

Περισσότερα

Λίνα Φυτιλή: «Παράξενο καλοκαίρι»

Κουνάω το κεφάλι και σκέφτομαι, ότι μπορεί αυτές οι ιστορίες να είναι γέννημα – θρέμμα της φαντασίας της, ότι τις κατεβάζει από το μυαλό της, μόνο και μόνο για να μ’ εντυπωσιάσει.

image
Αλλά δεν είμαι σίγουρη. Έτσι δε λέω τίποτα, ρίχνω μια ματιά στον σκοτεινό δρόμο, στην πινακίδα απέναντι, που με το ζόρι ξεχωρίζει πια, στις φιγούρες μας που αχνοφέγγουν στο τζάμι και στις ξεχειλωμένες σκιές μας, που απλώνονται στο δωμάτιο. Για μια στιγμή νομίζω ότι είναι οι πλασματικές μορφές άλλων ανθρώπων, προγόνων από το παρελθόν, που μας επισκέφτηκαν απόψε, έτσι για να πάρουν μια ιδέα από το σύγχρονο κόσμο και ν’ ακούσουν τις κουβέντες μας, να δουν αν σκεφτόμαστε καθόλου τα περασμένα ή τα ’χουμε ξεχάσει.

Περισσότερα

Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Η Όπερα της Πεντάρας»

Έργο εμβληματικό της παγκόσμιας δραματουργίας και μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του θεάτρου, ήδη από την πρεμιέρα στις 31 Αυγούστου του 1928.

_MG_8669

Ο λόγος για την Όπερα της Πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ, με μουσική Κουρτ Βάιλ, αποτελεί ένα υπερθέαμα που ενσωματώνει στοιχεία από διαφορετικά θεατρικά είδη, ενώ διατηρεί στον πυρήνα του την πρόθεση για κοινωνική κριτική, αναδεικνύοντας την αλλοτριωτική δύναμη των μηχανισμών εξουσίας και την απόλυτη κυριαρχία του χρήματος στις ανθρώπινες σχέσεις. Περισσότερα

Ηλίας Γεροντόπουλος: «Εύθυμες κυράδες της ζωής μου»

«Ήταν ένα πρωινό σαν όλα τ’ άλλα, όταν ο Σωκράτης Παπαχατζής έκανε εκείνη τη διαπίστωση που έμελλε μια για πάντα ν’ αλλάξει τη ζωή του.
image (1)
«Είμαι ένα μπακούρι». «Ύστερα απ’ αυτό, δυο γουλιές καφέ κι ένα αξιόλογο κατούρημα του έδωσαν τη διαύγεια και το θάρρος να κοιτάξει (μέσα απ’ τα μαύρα του γυαλιά) το παρελθόν. Ένα παρελθόν που τον έφερε αντιμέτωπο με δυο βυζιά (μικρά μεν, αλλά ικανά…), μια κιθάρα, έναν τρυποκάρυδο, ένα λιμάνι, τη βασίλισσα της Αιγύπτου, τον πρίγκιπα της Δανιμαρκίας, μια βρετανική μοτοσυκλέτα, έναν σκύλο Δαλματίας, μια παράλογη σιωπή, μια συμπαντική συνωμοσία, το όνομα του ρόδου…
Τα μόνα όπλα του Σωκράτη για ν’ αντιμετωπίσει όλα τούτα είναι λίγο σεξ, αρκετό χαμόγελο, μπόλικη γκρίνια και μερικά μπουκάλια κίτρινη τεκίλα…
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λευκή Σελίδα.

Ανδρέας Π.

Δημήτρης Τσεκούρας: «Η Κοιλιά»

 …και τώρα αφήνομαι ολόγυμνος στα χέρια τής Δικαιοσύνης
image
δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο από το να παραδίνεσαι ολόγυμνος στα χέρια κάποιου
αφήνομαι ολόγυμνος λοιπόν στα χέρια σας κύριε δικαστά
είναι σαν να αφήνομαι ολόγυμνος στα χέρια τού Χριστού
γιατί πρέπει να ξέρετε ότι εσείς κύριε δικαστά είστε κατά κάποιον τρόπο σαν τον Χριστό
είστε εκπρόσωπος ενός εντελώς ανύπαρκτου Όντος
γιατί δεν υπάρχει Δικαιοσύνη κύριε δικαστά
όπως ακριβώς δεν υπάρχει ούτε Θεός
αλλά είναι μάλλον στη φύση τού Ανθρώπου
να πιστεύει στα Ανύπαρκτα
να πιστεύει στα Ανέφικτα
αυτή η πίστη στο Ανύπαρκτο και στο Ανέφικτο
αυτή ακριβώς είναι η κραυγή τού Ανθρώπου ότι δεν τον φτάνει που ζει
γιατί θέλει μεγαλείο ο Άνθρωπος για να ζει
και μόνο στο Ανύπαρκτο και στο Ανέφικτο υπάρχει μεγαλείο
για αυτόν ακριβώς τον λόγο εγώ αφήνομαι ολόγυμνος στα χέρια σας κύριε δικαστά…
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάρχεια.

Ανδρέας Π.

Adam Nicolson: «Γιατί ο Όμηρος έχει σημασία»

Γιατί έχει σημασία ο Όμηρος; Τα έπη του μπορούν ακόμη και σήμερα να μας μιλήσουν για τον ρόλο της μοίρας στη ζωή, για τη σκληρότητα, για την ανθρωπότητα και τις αδυναμίες της, αλλά το γιατί παραμένει μυστήριο. Πώς μπορεί κάτι τόσο μακρινό να είναι οικείο; 

image (1)
Ο Άνταμ Νίκολσον εξηγεί γιατί αυτά τα αρχαία ποιήματα έχουν τόσο πολλά να πουν για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, να αγαπάς, να χάνεις, να γερνάς και να πεθαίνεις. Το βιβλίο του είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν μέσα από τις παλιότερες ιστορίες που έχουν διασωθεί – την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Γινόμαστε μάρτυρες ενός δείπνου στο Παρίσι του 19ου αιώνα που προκάλεσε έριδες και παρακολουθούμε τον Κητς να βρίσκει στην ομηρική μετάφραση του Τσάπμαν την έμπνευση να ταξιδέψει στα «βασίλεια του χρυσού». Πηγαίνουμε στη Βοσνία τη δεκαετία του 1930, παρέα με τον Μίλμαν Πάρι, τον «θεό» των ομηρικών σπουδών∙ ταξιδεύουμε στην Ισπανία για να επισκεφτούμε την πιθανή είσοδο στον Άδη∙ φτάνουμε μέχρι την Τροία, την Ουκρανία, τη Συρία και τα νησιά της Μεσογείου∙ και βιώνουμε την πιο αρχαία εμπειρία, εκείνη της ανοιχτής θάλασσας, σε νηνεμία και τρικυμία.
Μιλώντας για πατεράδες και γιους, για άντρες και για γυναίκες, για την αναγκαιότητα της αγάπης και τη βιαιότητα των πολεμιστών, για την ειρήνη και τον πόλεμο, για τα νιάτα και τα γηρατειά, ο Όμηρος είναι η φωνή της Ευρώπης, σκοτεινή σαν τη μαυροδάφνη και λαμπερά ζωντανή όσο ποτέ.

Περισσότερα

Μ. Σιγνή: «Ανταπόδωση»

Πήγα πολύ μακριά

Εκεί που κανείς δε φτάνει μόνος
image
Έχει μονάχα δίπλα του μερικά σημεία απ’ το παρελθόν
ανθρώπους που σχημάτισαν μια ίδια πορεία
προγόνους πολύ μακρινούς από την ανθρωπότητα
Είναι οι σημαδούρες· όταν κολυμπώ δίχως να φέξει
όταν κολυμπώ μες τη βροχή όπως πάντα
κι αντικρίζω απέναντι τον κόσμο των ανθρώπων
(Στη θάλασσα)
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη.

Ανδρέας Π.